خود به شمار مىرفت . او را از افاضل علماى شرق شمردهاند . ابو عبد اللّه محمّد فاريابى علوم حديث و حديثشناسى را در محضر استادانى چون ابو مجد ابراهيم بن حافظ صدر الكبير ، محدّث شهير رشيد الدين ابو الفضايل محمّد بن ابو بكر و احمد بن ابراهيم خالدى فراگرفت . نيز او خود كرسى تدريس حديث داشت .
رضى الدين ابو المعالى عبد المنعم بن عبد اللّه بن محمّد بن فضل صاعدى ، 8 روايت را از طريق فاريابى نقل كرده است . ابو عبد اللّه محمّد فاريابى در ماه شوّال سال 665 ه . ، در شهر بخارا به خدمت نجم الدين ابو جناب احمد بن عمر خيوقى مشغول فراگيرى علم حديث بوده است « 1 » .
[ 567 ] محمّد بن ابى عون بلخى
محمّد بن ابى عون از شعراى نامى بلخ بود . او به دو زبان شعر مىسرود : تازى و فارسى . اين ابيات از اوست « 2 » :
للّه ما يومنا يوم الشعانين * فض الاله به جيش الملاعين
و طار بالناكث الصفار منشمر * كأنما بعره غسل السراجين
[ 568 ] محمّد بن احمد بلخى
تنها مأخذى كه دربارهء ابو على محمّد بن احمد بلخى سخن به ميان آورده است آثار الباقيهء ابو ريحان بيرونى است . به گفتهء ابو ريحان بيرونى ابو على محمّد بن احمد بلخى شاعر داراى شاهنامه است . وى حكايتى را دربارهء خلقت آدم از كتاب سير الملوك ابن
هامش
( 1 ) - مجمع الآداب في معجم الالقاب ، ج 5 ، ص 519 .
( 2 ) - تاريخ بغداد ، ج 4 ، ص 61 .