ميمون بن رماح است وى از معتمدان من است ، به علم وراى او عمل كن و از اوامر و نواهى او سرپيچى مكن تا قدم تو از جادهء سعادت دور نگردد . محمّد بن ابو مطيع از پدرش نقل مىكند كه ابن رماح در طول زندگىاش هيچ كلمهاى را از مردم پنهان نداشت ، اين كار او نه به دليل ميل به خلق و نه به دليل ترس از پادشاه بود . او آنچه حق بود مىگفت و قدم از راه راست فراتر ننهاد ، و براى جيفهء دنيا به اين و آن رونياورد ، هرگز كسى او را خندان نديد و سوگند نخورد و عيب كسى را نگفت .
عمر بن ميمون از مقاتل بن حيان بلخى بالندى نقل مىكند كه سيّد عالم فرمود : هر كسى مال حرام به دست آورد و آن را ذخيره كند ، در آن مال هيچ بركتى وجود ندارد ، اگر صدقه دهد مورد قبول خداوند نمىباشد ، اگر بميرد آن مال خرج راه او به سوى جهنم است « 1 » .
قاضى ابو على عمر بن ميمون بن بحر بن سعد بن رماح بلخى از محدثانى چون ، خالد بن ميمون ، سهيل بن ابو صالح ، ضحاك بن مزاحم بلخى ، كثير بن زياد بن ابو سهل برسانى و مقاتل بن حيان بلخى رواياتى را نقل كرده است . محدّثان مانند احمد بن ابى طيب جرجانى ، حسن بن موسى شيب ، داود بن عمرو ضبّى ، زيد بن حباب ، سريج بن نعمان جوهرى ، سلم بن سليمان بلخى و شبابة بن سوّار ، عبد اللّه بن ابى اميه فزّارى بلخى ، عبد اللّه بن عمر بن رماح قاضى نيشابور ، ابو يحيى عبد الحميد بن عبد الرحمان حمّانى ، عبد العزيز بن ابى رزمة مروزى ، عبد الوهاب بن حبيب فراء ، ليث بن مساور بلخى قاضى ، محمّد بن عبد الرحمان بن غزوان ضبّى ، يحيى بن آدم ، يحيى بن ابى بكير كرمانى ، يحيى بن حسان تنيسى ، يحيى بن عبد الحميد حمّانى ، يحيى بن يحيى نيشابورى و يونس بن محمّد مؤدب نيز رواياتى از عمر بن ميمون بن رماح بلخى نقل كردهاند « 2 » .
خطيب بغدادى مىگويد : وى بيش از 20 سال سمت قضاوت شهر بلخ را به عهده داشت و با مردم خوشرفتارى مىكرد ، داراى علم و حلم فراوان بود و در آخر عمرش
هامش
( 1 ) - فضايل بلخ ، ص 124 - 128 ؛ تحرير تقريب التهذيب ، ج 3 ، ص 84 ؛ الكاشف ، ج 2 ، ص 311 ؛ خلاصه تهذيب الكمال ، ص 242 .
( 2 ) - تاريخ اسماء الثقاب ، ص 198 ؛ تهذيب الكمال ، ج 21 ، ص 510 ؛ تاريخ الدورى ، ج 2 ، ص 429 ؛ الجرح و التعديل ، ج 6 ، ص 137 .