[ 399 ] عبد الوهاب بن ابى الحسن احمد بن محمّد بن اسحاق خياط دهاسى
ابو نصر عبد الوهاب دهاسى بلخى ، از فقهاى برجستهء بلخ به شمار مىرفت . او رواياتش را از ابو بكر بن ابى صالح بغدادى ، و ابو اسحاق ابراهيم بن احمد مستملى بلخى و ابو القاسم احمد بن محمّد بن محمّد بن عبد اللّه خليلى نقل كرده است ، نيز ابو محمّد عبد العزيز بن محمّد بن محمّد نخشبى حافظ و ديگران از او رواياتى را نقل كردهاند .
ابو نصر عبد الوهاب فقيه دهاسى از فقهاى صاحبنام شافعى است . روش تحقيق او در فقه و اصول همان روش ابن فورك بلخى بوده است . محدّثان رواياتى را كه از طريق او نقل شده است صحيح مىدانند . احتمال مىرود كه وى شغل ديوانى داشته سپس آن را رها كرده و به كسب علم و فضل روى آورده است . اين مرد بزرگ در مسجدى كه امامت آن را به عهده داشت حديث تدريس مىكرد و دانشمندان و علما از محضر او بهره مىبردند « 1 » .
[ 400 ] عبد الوهّاب بن عبد ربّه بلخى
عبد الوهّاب بن عبد ربّه بلخى ، از روات عصر خود به شمار مىرفت . وى از شاگردان سفيان ثورى بود و رواياتش را از طريق وى نقل كرده است . عبيد اللّه بن حميد به نقل از امام بخارى مىگويد كه شعبى ، دستواى و ابان از جمله شاگردان عبد الوهاب بلخى بودند ، و از طريق وى رواياتى را نقل كردهاند . إبن حبّان ، عبد الوهاب بلخى را در شمار ثقات آورده است « 2 » .
هامش
( 1 ) - الانساب ، سمعانى ، ج 5 ، ص 419 ؛ اللباب ، ج 1 ، ص 518 .
( 2 ) - معجم المصنّفين ، ج 2 ، ص 73 ؛ تاريخ افغانستان بعد از اسلام ، ص 800 .