[ 401 ] عبد الوهّاب بن محمّد بن محمّد بن محمّد بن عثمان بلخى
فتح الدين عبد الوهاب بن محمّد بلخى حنفى ، در يك خانوادهء دانشمند و روحانى ، در نيمهء ربيع الاول سال 638 ه . در شهر حلب چشم به جهان گشود و در 17 رجب سال 720 ه . در مدرسهء اشرفيه خارج شهر قاهره زندگى را بدرود گفت . وى با وجود سنّ زياد از هوش سرشارى برخوردار و حاضر ذهن بود . پدر عبد الوهاب بلخى از فقهاى بزرگ حنفيه به شمار مىرفت و او علوم فقه و اصول بهويژه كتاب صحيح مسلم را خدمت پدر فراگرفت ، و بخشهايى از فقه و اصول را در محضر جزء بن نجيد بن عبد آموخت ، وى در بسيارى از علوم و فنون صاحبنظر بود ، مؤلف الدّرر الكامنه مىگويد : فتح الدين عبد الوهّاب بلخى داراى فضيلت و كمال بود . او در اواخر عمر از شام به مصر رفت كه در خارج شهر قاهره ساكن مدرسه اشرفيه شد و در همين مدرسه درگذشت « 1 » .
محيى الدين ابو محمّد عبد القادر بن محمّد قريشى حنفى مىگويد : من علم حديث و رجال را در محضر فتح الدين عبد الوهاب بلخى فراگرفتم . او روايات خود را از پدرش و معدودى از آنها را از امام ابو حنفيه نقل مىكرد « 2 » .
[ 402 ] عبيد اللّه بن ابى بكر بن ابى سعيد بلخى
ابو القاسم عبيد اللّه بن ابى بكر بن ابى سعيد بلخى ، يكى از فضلاى بلخ بود . او در سال 270 ه . به رحمت پروردگار پيوست . وى شاگردان زيادى پرورش داد كه از جملهء آنها مىتوان از ابو جعفر محمّد بن عبد اللّه بلخى كه او را ابو حنيفهء كوچك مىخواندند و ابو القاسم يونس بن طاهر نصيرى نام برد .
هامش
( 1 ) - الدّرر الكامنه ، ج 2 ، ص 431 .
( 2 ) - الجواهر المضيه ، ج 1 ، ص 20 ؛ ج 2 ، ص 486 .