آورد كه در آن رسائلى چند و ابياتى از شعر خود را نوشت .
قزوينى
محمد رفيع فرزند محمد شفيع قزوينى
از دانشمندان اوايل سدهء دوازدهم ، فاضل مطلع بر دانشهاى اسلامى ، منشى شاعر ، كتاب « محيى القلوب » را به سال 1117 پرداخته است .
اين ابيات از اوست :
مپندار اينها ز خود گفتهام * دُر و معرفت پيش خود سفتهام
ز هر ميختنى نكتهاى ديدهام * ز هر خرمنى خوشهاى چيدهام
ز هر باغ آوردهام ميوهاى * ز هر گلستان گل غنچهاى
ز هر داستان نقطهء نكتهسنج * ز هر مخزنى گرد آورده گنج
همه با دليل و سند منتخب * شده از كتاب عجم و ز عرب
اگر زايد و حشو يا ناقصى * و يا سهو و نسيان ببيند كسى
ز خود دور گرداند او دارگير * ببخشد گناه فقير و حقير
قطب قطب الدّين محمد فرزند ابو طالب حسينى صفوى شيرازى
از شاعران سدهء دوازدهم ، به فارسى و عربى شعر مىسرود با تخلص « قطب » و « قطب الدّين » ، شعر عربى وى سست و شعر فارسيش متوسط مىباشد .
از آثار وى « القصيدة الغراء » به عربى و « مناجاتيه » به فارسى و ترجمه چند قصيده عرفانى به نظم و نثر ديدهام .
در آغاز مناجاتيه گويد :