فدا محمد حسين اصفهانى
اديب توانا و منشى بلندپايه ، خط نسخ را زيبا مىنوشت ، از شاعران سدهء سيزدهم با تخلص « فدا » يا « خيالى » ، بعضى كتابها را به سال 1263 نوشته است .
فدائى شيخ محمد اسماعيل فرزند محمد هادى كزازى
اصلا اراكى و در مشهد و كربلا دانش اندوخت ، كتابهاى بسيارى تأليف كرده و در دانشهاى دينى متبحر بود ، لقب « ابو شجاع » به خود مىداد و در شعر « فدائى » تخلص مىنمود . به سال 1262 درگذشت .
از اوست :
دوش گفتم به خود از دست جفاى دوران * كو حزينى كه شود درد دلم را درمان
ديدم آمد ز الم سوخته جانى به زبان * آنكه خواهى تو من سوخته جان آنم آن
فروغ سيد رضا فروغ
اديبى است كه همهگونه شعر را آزموده ، گويد ده هزار بيت فقط در فن قصيده سروده ، پارهاى از شعرش را به سال 1296 در ديوانى فراهم آورده ، « ساقىنامه » و « منظومهء فضل » و « هفت بزم » از منظومههاى وى است .
از او است :
آنچه بخشد جان عالم را سنا * هست مر معبود را حمد و ثنا
زان سپس بايد نمودن ابتدا * هم بنام ابتداى ما سوى
كو ز الطاف تو حالى كرده عزم * داستان راند همى از هفت بزم
* * *