جهان فروبست .
مجلهء آينده به مناسبت درگذشتش ، به سيرهاى كه از بزرگان شعر و ادب و هنرمندان همواره ياد مىكند ، به خصوصيّات اخلاقى و روحى او اشاره مىنمايد كه من آن را با كمى تخليص مىآورم :
« بهادر يگانه يكى از ممتازترين غزلسرايان و ترانهسازان عهد ما بود ، بسيار تميز و شيكپوش بود ، خوشاخلاق و مهربان بود و هميشه لبخند بر چهره داشت و از بسيارى جهات با دوست و همكار فقيدش ، شادروان رهى معيّرى ، وجوه تشابهى داشت . بزرگترين خصيصهء او ادب و فروتنىاش بود ، هرگز كسى به ياد ندارد كه او دربارهء فضل و ادب و هنر والايش سخنى بگويد يا ادّعايى بكند . عاشق مولانا و سعدى بود ، امّا به حافظ ارادت و نظر خاصّى داشت .
در كارهايش ، غزليّاتش اسمى از خود نمىآورد ، تخلّصى نداشت ، همانطور كه از مشاغل ادارىاش سخنى به ميان نمىآورد . در همان هنگام كه شادروان داود پيرنيا با همكارى و كمك هنرمندان و آهنگسازان معروف عهد ، مانند روح اللّه خالقى ، مرتضى محجوبى ، جواد معروفى ، تجويدى و . . . همّت به اعتلاى موسيقى اصيل و سنّتى ايران بستند ، بهادر يگانه همكارى خود را با شوراى موسيقى راديو آغاز كرد و در كنار دوستش ، جاودانه مرد غزل و ترانه رهى معيّرى ، بر روى آهنگهاى دلنشين و روحپرور آهنگسازان عصر ما كلماتى مرصّع مىنشاندند و موسيقى كلامى و تلفيقى ايران را به سرمنزل كمال نزديك كردند .
كار بهادر در ساختن ترانه همان قدر عالى و قشنگ بود ، كه در سرودن غزليّاتش ؛ چه اصولا بين غزل و ترانهاش حدّ و مرزى نبود ، غزل را مثل ترانه مىگفت و ترانه را مثل غزل مىسرود و هر دو را عارفانه با كلامى آسمانى . . .
بهادر يگانه براى همهء شعرا و ترانهسازان متأخّر و همزمان خودش همان ارج و منزلتى را قايل بود كه براى متقدّمين . همه را دوست داشت و همه را ستايش مىكرد و
سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — صفحة 790
مساهمون: سيد محمد باقر برقعى
ص٧٩٠