آن معلّم كه كلامش ز خدا باشد و بس * سخنش تاب ز هر لؤلؤ لالا ببرد
هركه با رايت دينش ره دنيا نسپرد * برگ عيشش ز هوا ، باد به يغما ببرد
آنكه قرآنِ ورا دفتر آمال نكرد * آرزوهاى خطايش به خطايا ببرد
آفرين باد بر آن رهبر طوبا صفتى * كه طريق سخنش خلق به « طوبا » ببرد
« نحوى » آن دم ببرد فيض رخش در ملكوت * كه ز طاعت به حضورش رخ زيبا ببرد
به مناسبت ولادت امير مؤمنان على عليه السّلام فخر زمين
ارزش والاى خود را قصّهها دارد زمين * زين تفاخر روز و شب شور و نوا دارد زمين
عزّت بىچون خود را بر رخ مه مىكشد * مهر تابان را به روى خود گوا دارد زمين
ز آب و خاك و باد و بارانش بجوشد زندگى * چون به راه عشق خود پا بر هوا دارد زمين
سفرهاش گسترده حقّ از نعمت بىحدّ و حصر * دست يا ربّ يا ربش هر شب دعا دارد زمين
عشق دارد ، شور دارد ، حال دارد هر نفس * عطر دارد ، لطف دارد ، هم صفا دارد زمين
بر تمام كهكشان و بر تمام آسمان * افتخاراتى وَراى هر ثنا دارد زمين
بر مقام عرش و فرش و كرسى و لوح و قلم * ناز بفروشد كه قدرى پربها دارد زمين
در گمان شايد بيايد نكتهاى زين گفتوگو * آرى ، آرى ، نخبگانى هركجا دارد زمين
آسيه ، مريم ، خديجه ، زهرهء زهراى دل * موسىِ عمران و عيسى ، مصطفى دارد زمين
مسجد اقصى و كعبه ، كوه طور و بيت لحم * جوهرى زين دست جان را كيميا دارد زمين
پاك و پاكيزه مقامى در رديف عرش حقّ * شايد اندر دل بگويى كربلا دارد زمين
كربلايش جاى خود ، محراب كوفه جاى خود * تربت پاك حسن ، يا كه رضا دارد زمين
از بزرگان حقيقت ، وز ثناگويان حقّ * اعتباراتى چنين ، چون توتيا دارد زمين
از شهيدانِ چو گل خندان به جولانگاه عشق * سرخ و رنگين صد هزاران مرحبا دارد زمين
زين همه گر بگذرى ، يا بى به پاى عرش ربّ * يكّهتازى ، بىرقيبى ، ملتجا دارد زمين
راز « كَرَّمْنا » بدانى گر ، بدانى رمز اين * در زمين و آسمان ، يك دلربا دارد زمين