ز خويش بلبل غمديده را مران ، اى گل * كه وقت شادى و شور و ترانه مىگذرد
به دل بگوى ، از آزردنم بپرهيزد * كه تير آه من از اين نشانه مىگذرد
كجا روم من عاشق از آستانهء عشق ؟ * كه سايهء تو از اين آستانه مىگذرد
به گل مدار عجب گر نشسته كشتى عمر * كه موج خستگى از اين كرانه مىگذرد
قرار در بر ما عاشقان نمىگيرد * پرستو ، آرى ، از اين آشيانه مىگذرد
بيا دمار برآريم از او به يارى هم * ببين كه لشكر غم ، فاتحانه مىگذرد
برون نيامدى از كنج انزوا « مهران » * دريغ ! عمر تو در كنج خانه مىگذرد
آيينهدار
تو را ديريست يارا مىشناسم * تو را ، آيينه دارا ، مىشناسم
رخ از رخسارهء تو برنتابم * كه آيين صفا را مىشناسم
تو خواهى ماند با من تا قيامت * كه من اهل وفا را مىشناسم
دواى درد من نوش لب توست * چو خوش بنگر ، دوا را مىشناسم
نديدم همچون چشمانت بلايى * كه مفهوم بلا را مىشناسم
نخواهم شد دمى غافل ز يادت * كه تأثير دعا را مىشناسم
ندارم با كسى غير از غمت انس * رفيق بىريا را مىشناسم
بهسوى خويش مىخوانى تو ما را * كه آهنگ صدا را مىشناسم
نخواهد كرد ترك آشنايى * دل زودآشنا را مىشناسم
مرا كس از شما نشناخت ياران * و ليكن من شما را مىشناسم
رها كردم به لطفش كار خود را * به خوبى چون خدا را مىشناسم
خلل در عشق « مهران » ره ندارد * دل از كف دادهها را مىشناسم
همرأى
من سرافكنده به پيش قد و بالاى توام * دل ز كف داده و محو رخ زيباى توام