سلطانى ( 1268 - 1213 )
حسينقلى خان سلطانى كلهر ، فرزند مصطفى قلى خان ديوان بيكى ، در سال 1250 هجرى قمرى ( 1213 ش ) در كرمانشاه چشم به عالم هستى گشود . جدّش حاج شهباز خان از بزرگان نامدار ايل كلهر و از اخيار و برگزيدگان عصر خود بود كه آثار خير و نيكويى از مسجد و مدرسه و بناهاى موقوفه از خود در كرمانشاه به يادگار گذاشت .
حسينقلى خان ، متخلّص به سلطانى ، از اعاظم عالمان و شاعران و افاضل نويسندگان قرن سيزدهم هجرى و از شاگردان برجستهء استاد بيدل كرمانشاهى بود ، تا آن حدّ كه بيش از چهل هزار بيت شعر فارسى و عربى را در حفظ داشت و نيز از خوشنويسى بهرهء كافى ؛ و آنگونه كه نوشتهاند ، كليّات اشعارش قريب هفتاد هزار بيت مىباشد و سرانجام در سال 1307 قمرى ( 1268 ش ) چشم از جهان فروبست .
مؤلّف حديقة الشّعراء دربارهء وى چنين مىنويسد : « يكى از اعاجيب روزگار و علامات قدرت پروردگار است . زمانهسازى نمىدانم و عبارتپردازى نمىتوانم ، امّا آن قدر مىبينم كه از هر علمى سخن مىرود آگاه است و به هر طريق كه مىپويد همراه .
عرفا او را از خويش مىانگارند و علما ، عالمش مىپندارند و اهل ادب بر تقدّمش اذعان دارند و شعرا از اساتيدش مىشمارند . ديگر نظم و نثر و احاديث و اخبار و تواريخ و قصص و امثال و نكات تماما در اين مجمل كه گفته شد مفصّل است . »
آثار و تأليفات منظوم و منثور او عبارت است از : 1 - مثنوى مينوسر ، در ذكر