شفيعى ( 1378 - 1302 )
حسين شفيعى ، فرزند على ، در سال 1302 هجرى شمسى در كوى لنبان اصفهان در خانوادهء متوسّط الحال چشم به جهان هستى گشود . تحصيلات مقدّماتى را نزد شيخ محمّد جواد فريدنى فراگرفت ، ازآنپس در رشتهء علوم قديمه به تحصيل پرداخت ، صرف و نحو و معانى بيان و تفسير را نزد استادانى چون ميرزا على واعظ شيرازى و سيّد صدر الدّين هاطلى كوهپايهاى و سيّد نور الدّين شيرازى و شيخ محمّد حسين نجفآبادى آموخت و فلسفه را نزد حاج آقا رحيم ارباب ، عارف نامور ، و فصوص الحكم محى الدّين عربى را نزد عارف و شاعر معروف ميرزا اسد اللّه ايزدگشسب تلمّذ كرد و خود مىگويد : « از جمله كسانى كه در پرورش شخصيت روحى و عرفانى من نقش مؤثرى داشت مرحوم ايزدگشسب بود . »
شفيعى بااينكه عالمى وارسته و انسانى عارفپيشه بود ، هيچگاه از راه وجوهات شرعيّه امرار معاش نكرد و ساليان دراز به عنوان كارمند ساده در يكى از كارخانههاى ريسندگى اصفهان به سمت منشى به خدمت اشتغال داشت و از اين رهگذر معيشت مىكرد و در خارج از وقت ادارى همواره اوقاتش صرف تدريس مىشد و در سالهاى اخير چندى در دورهء كارشناسى ارشد فلسفه در دانشگاه اصفهان به تدريس اخلاق و حكمت عملى پرداخت و فتوحات مكيّه محى الدّين عربى و مصباح الأنس صدر الدّين قونوى را براى بعضى از شاگردانش تدريس مىكرد .