حكيم ( 1236 - 1197 )
ميرزا محمود ، متخلّص به حكيم ، دومين فرزند ميرزا شفيع وصال ، در سال 1234 هجرى قمرى ( 1197 ه . ش ) در شيراز قدم به عرصهء حيات گذاشت . علوم ادبيّت و عربيّت را فرا گرفت ، ازآنپس به تحصيل حكمت و طبّ پرداخت و بدين مناسبت تخلّص « حكيم » را در شعر برگزيد .
ميرزا محمود نيز مانند پدر از حُسن خطّ و خوشنويسى و نقّاشى بهرهء كافى داشت و در شعر و شاعرى از قدرت و مهارت برخوردار بود و در آغاز شاعرى « طوبى » تخلّص كرد و آنگاه كه در طبّ احاطه يافت ، آن را به « حكيم » مبدّل گردانيد و در شعر پيروى از سبك ناصر خسرو را شيوهء شاعرى خود ساخت .
حكيم در سال 1266 قمرى ( 1228 ه . ش ) به اتّفاق برادر مهترش « وقار » و فتحعلى حجاب و دو نفر ديگر به دعوت نظام الملك فرماندار به هندوستان عزيمت كرد و به سياحت پرداخت و در ضمن آقاخان محلّاتى نيز مقدم آنان را در بمبئى گرامى داشت و به درخواست وى ، وقار كتابت مثنوى مولوى را با خطّ نسخ نوشت و ديوان حافظ را با خطّ نستعليق نگاشت و در ضمن به مداواى بيماران آنجا مىپرداخت و پس از يك سال توقّف در هندوستان بنا به اصرار برادرش ، داورى ، به شيراز بازگشت .
فرهنگ دربارهء حكيم برادرش چنين مىنويسد : « در شعر طبع موزونش بيشتر به طريق حكيم ناصرخسرو علوى عليه الرّحمة راغب بود . در خطّ نسخ و تعليق يد بيضا