گل اميد
دلم به ياد تو امشب بهانه مىگيرد * بهانههاى بسى صادقانه مىگيرد
سراغ چهرهء خندانت اى گل اميد * ز غنچه خندان نشانه مىگيرد
بيا خاطرههاى گذشته ، آن دوران * به جان شكوفه مهرت جوانه مىگيرد
نگاه من چو يكى كودك پريشانحال * ميان گريه نشانى ز خانه مىگيرد
چو ياد لطف و صفايت بخاطرم آيد * شرار حريم از دل زبانه مىگيرد
بدشت سبز تفاهم چو جاى پا خاليست * دل رميدهء ما آشيانه مىگيرد
بيا كه بىتو « ثريا » به خلوت شبها * بگريه مستى خود را بهانه مىگيرد
گلبرگ
شفق بشكسته زان جام بلورين * حرير نيلگون هستى گرفته
تو گوئى زان شراب ارغوانى * نگاه آسمان مستى گرفته
* * *
به روى پنجره گلدان پرگل * پيام مهربارى دوستانهست
مراد و شاخهء گلبرگ رنگين * سخنگوى وفائى جاودانهست
* * *
حرير عطر ميخك صادقانه * بجاى تو مرا در بر گرفته
نگين اشك از پيغام مهرت * به روى دامنم بستر گرفته
* * *
تو با يك دسته گل اى مهربانم * اتاق سرد من گلخانه كردى
وفا كردى ، صفا دادى به قلبم * مرا از خويشتن بيگانه كردى
* * *
بهر گلبرگ گل بينم نشانها * ز شور و مستى ايام ديرين
كنارم جان گرفته خاطراتى * فرو رفته روزهاى تلخ و شيرين