بشير ( 1382 - 1298 )
محمّد بشيريّه ، فرزند اكبر در سال 1298 هجرى شمسى در شهر همدان ديده به جهان گشود . تحصيلات مقدّماتى خود را بهطور غير مرتّب امّا با پشتكار زياد فراگرفت و خود دراينباره چنين مىگويد : « در كودكى و نوجوانى به صورت جسته و گريخته و غير رسمى صرفا به واسطهء پشتكار شخصى خويش به فراگرفتن علوم متداولهء زمان خود پرداختم » .
بشيريّه ، كه در شعر « بشير » و « بشيرى » تخلّص مىكند ، از اوان جوانى در اثر علاقه به اشعار شعراى متقدّم قريحه و استعداد سرودن شعر در او پديد آمد و با معاشرت با اساتيد شعر و پيشگامان ادب ، انس و الفت يافت و با عرضه كردن شعرش به تدريج با رموز شعر و فنون آن تا حدودى آشنايى پيدا كرد و شعرش به رونق و شكوفايى رسيد .
بشير شغلش ساعتفروشى و تعمير آن بود و از اين رهگذر معيشت مىكرد در سال 1354 براى نخستين بار مجموعهاى از اشعار خود را به نام « پرتو عشق » به چاپ رسانيد و به نشر آن اقدام كرد و بعد به علّت تحت تأثير قرار گرفتن به اشعار حماسى شاهنامهء فردوسى ، در اين راستا شروع به نظم شعر كرد و اشعارى سرود و به نام « حماسههاى انقلاب ايران » نامگذارى نمود كه هنوز توفيق چاپ و نشر آن را نيافته است .
بشير در انواع شعر از قصيده و قطعه و غزل و رباعى طبعآزمائى مىكند امّا بيشتر