مينو ( 1315 - 1237 )
حاج آقابزرگ ، متخلص به مينو ، فرزند حاج ميرزا حبيب ، در سال 1275 هجرى قمرى در قريهء صغاد از توابع آباده تولد يافت . وى مقدمات علوم ادبى و عربى را نزد پدرش آموخت و در جوانى به خوشنويسى پرداخت و خط نستعليق را خوش مىنوشت و در اين راه مهارت كامل يافت و نمونههاى خط او در خاندانش موجود است .
مينو در سرودن انواع شعر ، به ويژه نوحهسرايى استاد بود و آنچه به سرودههاى او امتياز بخشيده ، انتخاب بحور عروضى مناسب و تركيبات و مفرداتى كه از بار عاطفى ويژهاى برخوردار است و حاصل اين تلفيق و هماهنگى شكل و محتواى شعرى است كه با فضايى شورانگيز و پرهيجان درآميخته و چون همهء آنها به وسيلهء گروههاى سينه زن و افراد باتجربه همراه با سنج و طبل و زير نظر خود او اجرا مىشد ، شنوندگان و عزاداران حسينى را تحت تأثير و به شدت متألم و متأثر مىساخت و امروز پارههايى از نوحههاى او ، در خاطرهها مانده و هنوز هم بعضى از آنها اجرا مىشود .
هنر مينو ، خوشنويسى و تعزيهگردانى و ترسل بود و وسيلهء گذران زندگى و معيشتش تكه زمين و باغى بود كه او را از ديگران بىنياز مىساخت . او مردى درستكار و مورد وثوق و احترام مردم بود و در سال 1355 هجرى قمرى در زادگاهش درگذشت و در همان مكان مدفون گرديد .
نگارنده از شاعر ارجمند اورنگ خضرايى ، عموزادهاش ، درخواست نمود كه آثارى از آن مرحوم برايم بفرستد ، او نيز اشعار زير را برايم ارسال نمود .