راز دل
تا سر انديشه را در جيب پنهان كردهام * درد را بر صفحهء دفتر نمايان كردهام
در غم پروانه همچون شمع ، با سوز زبان * شوربختى را بيان با چشم گريان كردهام
آتش عشق توانسوز تو مىسازد مرا * چون سمندر زندگى را نار سوزان كردهام
راز دل با گيسويت گفتم به شبهاى دراز * با پريشان قصّه از حال پريشان كردهام
عاشق چشم توام ، دُردى كشم ، شيرازىام * همچنان نرگس اگر سردرگريبان كردهام
تا شكستم جمله بتها و پرستيدم تو را * آتش سوزنده را بر خود گلستان كردهام
زندهء جاويد عشقم ، خضر راه همّتم * جان بىمقدار را در كار جانان كردهام
در توان معروف و در ايثار مشهورم چو مور * تا يكى ران ملخ نذر سليمان كردهام
از برادرها چه مىپرسيد يوسف را چه شد ؟ * جايگه بر تخت زر از كنج زندان كردهام
نرمنرم آمد نمك خورد و نمكدان را شكست * عشق را بر سفره دل تا كه مهمان كردهام
واى اگر « فرياد » بىهنگام سازد آشكار * راز دردى را كه اندر سينه پنهان كردهام
هامش
زير را در جواب او سرود :مرا كه عمر به پايان رسيده در تكوتاز * رهى دراز به پيش است و زان نيايم باز
غنيمت است در اين گيرودار عزم رحيل * مجال ديدن ياران خطّهء شيراز
نسيم گلشن اين شهر ، جانفزا بودهست * مرا به مهلت هستى ز روزگار دراز
بويژه كاين سفرم گشته بيشتر پربار * به شعر « ناصر » افسونگر سخنپرداز
روانى غزل وى ز آب برده گرو * كه نيست در خور آب روان نشيب و فراز
برى ز صدمت ايجاز و وصمت اطناب * شد اينچنين ، سخنش شاهكارى از اعجاز
لطافت هنرش با طراوت است قرين * به فكر بكر وى انفاس عيسوى دمساز
از او به ساحت انديشه رنگ و بوى بهار * رسد به ديده و جان شادمانه از آغاز
مجاز ، رنگ حقيقت ز گفتهاش گيرد * چنان كه سر حقيقت برآورد ز مجاز
هزار گل شكفد از بساط هر غزلش * سرودخوان به برش ، بلبلان خوشآواز
عجب نه ، گر ز در و بام عشق بارد و بس * به عرصهاى كه « امامى » درايستد به نماز
بود دلش چو دلم گنج رازهاى مگو * شگفت نيست ، اگر او مراست محرم راز* *تو اى امامى سحرآفرين به خويش ببال * به بزم هر بت نازآزما بخويش بناز
شكست چنگم و قدّم خميد و نوبت توست * كه نغز نغمهء دلكش برآورى از ساز
به شعر ، راز و نياز تو بس بود « رعدى » * در اين جهان كه بود دامگاه آز و نياز