عضدى ( 1335 )
خانم عبّاسه عضدى ، شاعرهء خوشذوق و لطيفطبع ، فرزند عبّاس عضدى شاعر توانا و بلندپايهء معاصر كه در اين كتاب نيز زير عنوان « سيف » از او ياد شده است ، در سال 1335 هجرى شمسى در تهران در خانوادهاى شعردوست و ادبپرور از مادر زاد .
خانم عضدى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در تهران و انگلستان به انجام رسانيد ، ازآنپس در رشتهء زبان انگليسى به تحصيل ادامه داد و تا درجهء فوق ليسانس پيش رفت و پس از چند سال تحصيل و سكونت در لندن سرانجام با يك جوان ايرانى پيوند زناشويى بست و به اتفاق شوهرش به سوئد عزيمت كرد و در اين كشور رحل اقامت افكند .
خانم عضدى از كودكى به شعر دلبستگى داشت و از همان زمان به سرودن شعر پرداخت و چون داراى حافظهاى قوى و نيرومند و استعداد و ذوقى سرشار بود ، پدرش به پرورش و راهنمايى او همت گماشت و به سرعت قدم در راه تكامل نهاد و با مطالعه دواوين شعر اساتيد بزرگ ادب فارسى شعرش به پختگى و شكوفايى رسيد .
خانم عضدى با اينكه سالهاست در خارج از كشور بسرمىبرد ، امّا علاقهاش به شعر و ادب فارسى او را از پرداختن به شعر غافل نساخته و با اشتغالاتى كه در سوئد دارد ، كمتر مجالى براى بروز و ظهور شعر باقى مىگذارد . با اين وصف ، در هر موقع و مناسبتى از طبع لطيف خود مدد جسته و به سرودن شعر پرداخته است .
اوج كامرانيها
دلت اگرچه ز من غرق بدگمانيهاست * مرا به راه تو سوداى جانفشانىهاست
به راه عشق تو كمتر ز خاك راه شدن * كمال منزلت و اوج كامرانيهاست