طوطى ( 1290 )
ابو الحسن همدانى ، كه با تخلص طوطى شهرت يافته است ، فرزند ابو الحسن ، در سال 1290 هجرى شمسى در همدان قدم به عرصهء هستى نهاد ، علوم مقدماتى را در زادگاهش فرا گرفت ، از دهسالگى به شغل خياطى پرداخت و براثر شوق و علاقهء وافرى كه به بهرهگيرى از آثار بزرگان علم و عرفان داشت ، بيشتر اوقات خود را به مطالعهء آثار و اشعار عرفا و سرودن شعر گذرانيد . در بيستسالگى به تهران عزيمت كرد و رحل اقامت افكند و از محضر حاج شيخ ابراهيم امامزاده زيدى كه از استادان حكمت و عرفان بود چندى كسب فيض كرد .
طوطى در سرودن اشعار توحيدى و قصايد و غزليات و مثنويات عرفانى قدرت و استعداد كافى داشت ، خصوصا در نظم الهيات و مناجاتنامه از مهارت و استادى خاصى برخوردار بود .
طوطى سالها در شهر رى ، در جوار حضرت عبد العظيم ( ع ) سكونت اختيار كرده و توفيق آن را يافته بود كه آثارى چند از نظم و نثر از خود بهجاى گذارد كه برخى از آنها مكرر طبع و نشر يافته ، از آن جمله است : دو مجلد كتاب مفتاح المحبة يا كليد دوستى با خدا و مناجاتنامه . آثار ديگر او بدين شرح است : 1 - ديوان غزليات ، 2 - شكرستان ( در مدح و منقبت چهارده معصوم ) ، 3 - گواهىنامه ( در سير و سلوك به وزن مخزن الاسرار نظامى ) ، 4 - شيطاننامه يا مناظره با ابليس پرتلبيس . سرانجام در سال 1366 چشم از جهان فروبست .
اينك نمونههايى چند از نظم او :