طاعتى ( 1357 - 1297 )
دكتر عبد العلى طاعتى ، فرزند اسماعيل ، در سال 1297 هجرى شمسى در شهر رشت ديده به جهان گشود . او تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در آن شهر به پايان رسانيد و در سال 1318 براى ادامهء تحصيل به تهران رهسپار شد و در رشتهء زبان و ادبيات فارسى وارد دانشسراى عالى گرديد و به دريافت ليسانس توفيق يافت و پس از آن وارد خدمت فرهنگ شد و به عنوان دبير ادبيات عازم شهر خود گرديد . پس از پنج سال توقف از زادگاه خود به تهران انتقال يافت و ضمن تدريس در دبيرستانهاى تهران ، دورهء دكتراى ادبيات را به پايان رسانيد .
طاعتى از سال 1322 به شعر و شاعرى پرداخت و اشعارش در جرايد و مجلات تهران و رشت به چاپ مىرسيد . در سال 1327 سردبيرى روزنامهء هفتگى سازمان را كه مديريت آن با دكتر اسد اللّه آل بويه ، استاد دانشكدهء علوم بود بهعهده داشت .
از آثار قلمى طاعتى رسالههاى : ديندارى دكاندارى نيست ، حديث سعدى ، و دفاع استالينگراد را بايد نام برد . وى از همكاران لغتنامهء دهخدا بود و رسالهء دكترى خود را به راهنمايى استاد بديع الزمان فروزانفر ، تصحيح لغتنامهء صحاح الفرس قرار داد .
طاعتى شاعرى توانا و نيكوپرداز بود و به سبك نو نيز شعر سرود . كارش تحقيق و تتبع در متون قديمه و شعر و ادب استادان بزرگ متقدم بود و سرانجام در سال 1357 شمسى چشم از جهان فروبست .
بهار و نوميدى
تا دور زمانه نوبهار آورد * بس گل كه شجر به شاخسار آورد