سينا ( 1314 - . . . )
مصطفى قلى خان ، متخلص به سينا ، فرزند ملك محمد ، از اهالى كرون اصفهان و از شعراى هزار آن سامان است . وى تحصيلات خود را در اصفهان نزد اساتيد عصر خود فرا گرفت و در اغلب مجامع ادبى شركت جست و از طريق شاعرى در دستگاه ميرزا سليمان خان ركن الملك نايبالحكومهء اصفهان ، تقربى حاصل كرد و مورد توجه او قرار گرفت .
ديوان اشعارش شامل سههزار بيت در سال 1327 قمرى به چاپ رسيد و ديوان مزبور حاوى اشعار زمان جوانى اوست .
سينا چندى در مدارس جديد به تدريس اشتغال داشت . وى به تمام معنى شاعر قلندرى بود كه خود را از غالب علايق زندگى و قيود اخلاقى آزاد مىدانست .
سينا در دوران زندگى به تجرد زيست و در پايان عمر به عارضهء جنون دچار شد و در بين سالهاى 1313 و 1314 شمسى مفقود الأثر گرديد . اشعار زير از ديوان خطى او استنساخ شده است .
بهاريه
باد بهارى وزيد گل به چمن باز شد * بلبل دستانسراى به نغمه دمساز شد
باز سمن دلفريب ، بنفشه با ناز شد * سوسن ، با نسترن ز مهر انباز شد
طرهء سنبل به تاب ديدهء نرگس خمار * فصل بهاران رسيد گذشت هنگام دى
دامن صحرا بگير اى بت فرخندهپى * در پس پرده نهان غنچهصفت بابكى
به پاى پيلان فكن خون گوزنان ز مى * كه پاى شيران نمود پنجهء دست چنار