سنا ( 1358 - 1277 )
جلال الدّين همايى ، متخلص به سنا ، فرزند ميرزا ابو القاسم ( متخلص به طرب ) و نوادهء هماى شيرازى شاعر شهير قرن سيزدهم هجرى است .
همايى در سال 1277 هجرى شمسى در اصفهان از مادر زاد و در ميان دودمانى پرورش يافت كه بيشتر افراد آن اهل دانش و فضل و شعر و ادب و خط بودهاند .
همايى علوم مقدماتى را نزد عموى خود مرحوم ميرزا محمد سها فراگرفت و علوم منقول و ادبيات عرب را نزد افاضل عصر آموخت و تا درجهء اجتهاد پيش رفت ؛ آنگاه به تدريس در مدارس اصفهان پرداخت و شاگردان بسيارى تعليم داد و تربيت كرد .
استاد همايى براى تأمين معاش خود از سال 1302 شمسى وارد خدمت فرهنگ گرديد و چندى در دبيرستانهاى تبريز به تدريس ادبيات فارسى اشتغال ورزيد و در سال 1306 شمسى به تهران منتقل شد و در دبيرستان دار الفنون به تدريس پرداخت . سپس به استادى دانشگاه تهران رسيد و در دانشكدهء ادبيات و دانشكدهء حقوق ، عهدهدار تدريس گرديد .
استاد همايى گذشته از مقالات تحقيقى و انتقادى كه در مجلات كشور از او انتشار يافته ، داراى تأليفات عديدهاى است كه از آن جمله است : تاريخ ادبيات ايران ( در 5 مجلد ) ؛ غزالىنامه ( بحث تاريخى و تحقيقى دربارهء احوال امام محمد غزالى ) ؛ ولدنامه و ترجمهء حال و عقايد عرفانى مولوى ؛ رسالهء شعوبيه ؛ دستور زبان فارسى ؛ منتخبى از اشعار كه در اصفهان به نام دانشنامه به چاپ رسيد ؛ ديوان اشعار ؛ و چند اثر ديگر .
استاد همايى دانشمندى محقق و فقيهى فاضل و اديبى نامور بود و در شعر سبك اساتيد كهن را پيروى كرد و در نظم انواع شعر ، بخصوص ساختن ماده تاريخ ، مهارت و استادى كامل داشت و در سال 1358 در هشتاد و يكسالگى بدرود حيات گفت .