سعيدى ( 1310 )
على اكبر سعيدى ، فرزند محمد على ، در سال 1310 هجرى شمسى در سيرجان كرمان قدم به عرصهء حيات گذاشت ، علوم ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رسانيد و به منظور ادامهء تحصيل رهسپار تهران شد و در دانشسراى عالى در رشتهء فلسفه و علوم تربيتى به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس توفيق يافت ، آنگاه به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در دبيرستانهاى تهران به تدريس اشتغال ورزيد .
سعيدى در سال 1333 نخستين مجموعهء اشعار خود را به نام " سوز و ساز " چاپ و منتشر كرد ، خود گويد : « به علت انتشار كتاب سوز و ساز ، به دستور دكتر بينا مدت يك سال از تحصيل در دانشسراى عالى محروم شدم . »
سعيدى از سال 1342 تا سال 1352 با دستاندركاران تنظيم لغتنامهء دهخدا مشاركت داشت و چند سالى نيز در بنياد فرهنگ ايران با دكتر پرويز خانلرى همكارى كرد .
سعيدى از شعراى بنام و خوشذوق و تواناست و اشعارش از استوارى كلام و شيوايى سخن و لطف مضمون برخوردار مىباشد . او در شعر پيرو اساتيد شعر متقدم ، و شيوهاش تلفيقى است بين خراسانى و عراقى ، و عقيده دارد تحول در شعر فقط از لحاظ مضمون جايز است نه شكستن اوزان و قوافى .
آثار ديگر سعيدى عبارت است از : شرارهها ( مجموعه شعر ) ، افسانهها ( داستان منظوم ) ، شيرينسخنان گمنام ( تذكره شعراى سيرجان ) ، زير خاكستر ( مجموعه شعر ) ، تلقين ، دو قربانى ديگر ( ترجمه منظوم يكى از داستانهاى انگليسى ) ، و نيز تصحيح و چاپ تاريخ بيدارى ايرانيان ، وقايع اتفاقيه ، يادداشتها به قلم صدر الدّين عينى با فرهنگ لغت