دروديان ( 1317 )
ولى اللّه دروديان ، فرزند حسين ، در چهارم اسفندماه 1317 شمسى در روستاى نقوسان از توابع تفرش ( دهى در دوفرسنگى غرب تفرش ) قدم به عرصهء حيات گذاشت . ششساله بود كه به اتفاق مادرش ( معصومه دروديان ) به تهران آمد ، چون پدرش از چند سال قبل در تهران سكونت اختيار كرده و در يكى از سازمانهاى دولتى مشغول كار بود .
دروديان تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در تهران به انجام رسانيد ، ازآنپس به دانشكدهء ادبيات دانشگاه تهران راه يافت و در رشتهء علوم اجتماعى به تحصيل پرداخت و فارغ التحصيل گرديد و به دريافت ليسانس توفيق يافت ، آنگاه به استخدام شركت مخابرات ايران درآمد و هماكنون به سمت كارشناس ارشد مشغول انجاموظيفه است .
دروديان در سال 1344 هنگامى كه در دانشكدهء ادبيات به تحصيل اشتغال داشت ، با دوشيزهء دانشجويى از خاندانهاى اصيل به نام اقدس حاج آخوندى آشنا شد و همين آشنايى منجر به پيوند زناشويى گرديد و ثمرهء اين ازدواج سه فرزند به نامهاى پرستو ، پوپك و سياوش است . پرستو به اتفاق مادر نزد استاد آيدين آغداشلو ، هنر نقاشى مىآموزند و پوپك ليسانسيهء مامايى است و سياوش دورهء دبيرستان را مىگذراند .
دروديان ، كه در شعر گاهى درود تخلص مىكند ، از شاعران توانا و نامور معاصر و از نويسندگان محققى است كه سالهاست اشعار و مقالاتش در مجلههاى سخن ، نگين ، آينده ، نشر دانش ، كيهان فرهنگى ، فرهنگ ( نشريه انجمن فلسفه ) و كتاب سخن به چشم مىخورد .
دروديان در سرودن انواع شعر مهارت و استادى دارد و در سبك كلاسيك و نو هر دو شعر مىسرايد ، اما بيشتر در شعر كلاسيك توانايى خود را نشان داده است و اشعارش