جوهرى ( 1302 )
حسين جوهرىفرد ، فرزند احمد ، در سال 1302 هجرى شمسى قدم به عرصهء هستى نهاد .
او از نوادهء جوهرى صاحب كتاب طوفان البكاء مىباشد .
جوهرى پس از آنكه تحصيلات مقدماتى را فراگرفت ، چندى در مدرسهء مروى تهران به تحصيل علوم قديمه پرداخت و مدتى نيز در وادى حكمت و عرفان به سير و سلوك قدم نهاد و از اساتيد فن كسب فيض كرد ، همچنين فنون شعر و شاعرى را از شكيب اصفهانى آموخت ، آنگاه براى كسب معيشت شغل آزاد را انتخاب كرد و در بازار به آهنفروشى اشتغال ورزيد .
جوهرى شاعرى بااستعداد و خوشذوق است كه اشعارش بيشتر جنبهء مذهبى و عرفانى دارد و اغلب در مدايح ائمهء اطهار عليهم السلام شعر مىسرايد . نمونههاى زير از نظم اوست :
فتح قريب
حسن تو اى مه من برده ز دل صبر و شكيب * عشق تو در وطنم كرده مرا زار و غريب
چارهء درد مرا ليلى و مجنون دانند * نه كه لقمان حكيم و نه فلاطون طبيب
بود اى زاهد خودبين كه خدابين نشوى * تا كه چون گوى نغلطى دم چوگان حبيب
اندر اين مزرع دنيا تو فكن تخم عمل * تا كه حاصل دهدت عمر و لا تنس نصيب
دلبرا خرمن هستى مرا سوخت دو چيز * اخگر عشق تو اى ماه دگر طعن رقيب
قطع امّيد كن اى « جوهرى » از غير خدا * نصرت از جانب حقخواه و ببين فتح قريب