تولّايى ( 1358 - 1275 )
محمد تولايى ، فرزند على ، معروف به استاد باباعلى ، در سال 1275 هجرى شمسى در يك خانوادهء مذهبى كاشان چشم به جهان هستى گشود . خواندن و نوشتن و قرآن را در مكاتب قديمه فراگرفت و مقدمات صرف و نحو را نزد ملا محمد حسن نحوى آموخت و علم تجويد قرآن را از محضر ملا محمد جعفر قارى معروف به اديب و محمد حسين قرائتى و ملا عبد الرسول مدنى تلمذ كرد و در اين رهگذر تبحّر يافت و بهعنوان استاد تعليم قرآن و تجويد آن شناخته گرديد .
استاد على شريف كاشانى دربارهء تولايى چنين مىگويد : « مرحوم تولايى معلّم قرآن و اديب و شاعر و مردى بزرگوار ، متقى و متديّن و متخلق به اخلاق حسنه و مكارم و سجاياى انسانى و از پيشهوران صديق و امين بازار كاشان بود و از ذوق شاعرى بهره داشت و اشعار او اغلب در قالبهاى قصيده و غزل و قطعه و مثنوى و متضمن مضامين اخلاقى و مدايح و مراثى معصومين عليهم السلام است . وى در شعر از ذكر كلمات مى و مطرب و معشوق و باده و نظائر آن سخت اجتناب مىكرد و نشر اينگونه كلمات را براى عامه زيانبخش و مفسدهانگيز مىدانست و حتى نسبت به حافظ هم به خاطر استفاده از اينگونه كلمات معترض بود . » « 1 »
هامش
( 1 ) - شاعران كاشان در رثاى او اشعارى سرودند و اين دو بيت از قصيدهاى است كه استاد شريف در مرثيت او سروده است :رفت آنكه او معلّم قرآن بود * رفت آنكه او اديب و سخندان بود
در مهبط اجل ز سپهر فضل * شد اخترى كه چون مه تابان بود