پژمان ( 1353 - 1279 )
حسين پژمان ، فرزند على مراد اميرپنجهء بختيارى است . مادرش خانم عالمتاج ، متخلص به ژاله ، از دودمان ميرزا ابو القاسم قائممقام ، وزير محمد شاه مىباشد .
پژمان در سال 1318 هجرى قمرى در تهران قدم به عرصهء هستى نهاد . وى علوم جديده را در مدارس آن شهر به پايان رسانيد و زبان فرانسه را به خوبى فراگرفت ، آنگاه به تحصيلات قديمه پرداخت و از محضر اساتيد فن در رشته علوم ادبيت و عربيت كسب فيض كرد . پس از اتمام تحصيلات به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد .
پژمان از هيجدهسالگى به نظم شعر پرداخت و اشعارش در روزنامهها و مجلات مختلف به چاپ رسيد . از آثار او منظومههاى سيهدل و زن بيچاره و محاكمهء شاعر را بايد نام برد كه طبع و نشر گرديد .
پژمان در سال 1312 شمسى ، منتخبى از اشعار سخنوران قديم و جديد فارسىزبان ، شامل دو هزار تن ، به نام بهترين اشعار انتشار داد و همچنين به ترجمهء چند اثر از نويسندگان خارجى به نامهاى وفاى زن ، اثر بنيامين كنستانت ، و آتالا و رنه ، اثر شاتوبريان پرداخت كه به چاپ رسيد و نيز كتاب داستان شعرا كه در مجلهء تهران مصور چاپ شد ، از آثار اوست و ديوان حافظ و خمسهء نظامى را تصحيح و به طبع رسانيد . آخرين مجموعه اشعارش به نام خاشاك چند سال قبل چاپ و منتشر شد . پس از درگذشتن كليات اشعار او با مقدمهء دكتر باستانى پاريزى نيز به چاپ رسيد .
پژمان از شعراى توانا و خوشذوق و تجددخواهى است كه آثارش از لطف كلام و انسجام لفظ و معنوى برخوردار مىباشد . او در بيست و نهم تيرماه سال 1353 شمسى بدرود حيات گفت .