بيدار ( 1358 - 1298 )
محمد حسين جليلى ، متخلص به بيدار در سال 1298 هجرى شمسى در باختران ( كرمانشاه ) ديده به جهان گشود . پدرش آية اللّه حاج شيخ محمد هادى جليلى ، از اجلهء علماى كرمانشاه بود و رياست حوزهء علميه و روحانى آن شهر را به عهده داشت .
بيدار علوم ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رسانيد ، آنگاه به تحصيل علوم قديمه پرداخت و از محضر اساتيد عصر ، آزاد همدانى و سردار كابلى ، كسب فيض كرد و دانش اندوخت .
بيدار در سال 1318 شمسى رهسپار تهران شد و براى ادامهء تحصيل به دانشكدهء معقول و منقول راه يافت و پس از طى مراحل به دريافت ليسانس از آن دانشكده نايل آمد و در سال 1322 شمسى به زادگاه خود مراجعت كرد و به استخدام بانك ملى درآمد و مشغول كار شد و در سال 1358 شمسى به مرض سرطان مثانه بدرود حيات گفت و در بهشت زهراى تهران به خاك سپرده شد .
جليلى از شاعران توانا و پرمايه بود و در شعر ، سبك اساتيد كهن را پيروى مىكرد و غزل را خوب مىسرود و شعرش دلنشين و از لطف خاصى برخوردار است .
از آثار اوست : كرمانشاهان باستان ( با همكارى دكتر مسعود گلزارى ) ؛ تاريخ ايل و طايفهء زنگنه ؛ تاريخچهء اوقاف در كرمانشاه ؛ تاريخ ادبيات ايران از صفويه تا مشروطيت ؛ يك دوره صرف و نحو و دستور زبان فارسى ؛ ترجمهء زبدة النّصرة و نخبة العصرة ، تأليف بندارى اصفهانى كه در سال 1356 به نام تاريخ سلسله سلجوقى از طرف انتشارات بنياد فرهنگ ايران طبع و نشر شد ؛ ديوان اشعارش را فاضل محقق و شاعر ارجمند يد اللّه