اميد ( 1369 - 1307 )
مهدى اخوان ثالث ( م - اميد ) ، فرزند على ، در سال 1307 هجرى شمسى در شهر مشهد قدم به عرصهء هستى نهاد . پدرش از مردم يزد بود كه در جوانى به مشهد مهاجرت كرد و در اين شهر سكونت اختيار نمود و ازدواج نمود و تشكيل عائله داد و به شغل داروهاى گياهى و سنتى اشتغال ورزيد كه اين نوع پيشه را در ايران عطار گويند ؛ شايد ازاينروى كه در گذشته فروشنده عطرها هم بودهاند .
مهدى اخوان تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پايان رسانيد و فارغ التحصيل هنرستان صنعتى شد ؛ چندى نيز به موسيقى روى آورد و تار مىنواخت و در دستگاههاى ايرانى تمرين مىكرد ، اما به سبب مخالفت پدرش از كار موسيقى دست كشيد و بههرحال عاشق موسيقى بود .
اخوان از سال 1323 كار شاعرى خود را آغاز كرد و به سرودن شعر پرداخت و براثر تشويق و راهنماييهاى استاد مدرسهاش پرويز كاويان شوق و اشتياق بيشترى به شعر پيدا كرد و نخستين شعرى كه سرود در زمينهء توحيد و يكتايى خداوند بود و اولين جايزهاى كه براثر سرودن همان شعر دريافت كرد ، كتاب مسالك المحسنين تأليف طالبوف بود كه افتخار الحكماء شاهرودى ( مسنّن ) به او داد و همين امر سبب گرديد كه در طريق شعر و شاعرى پيش رود و توجه اساتيد شعر و ادب خراسان را به خود معطوف دارد و به عضويت انجمن ادبى مشهد درآيد و تخلص اميد را نيز استاد نصرت ( منشىباشى ) شاعر معروف خراسان برايش برگزيد .
اميد تا بيستسالگى در زادگاه خود به سر برد و در سال 1323 به تهران عزيمت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به شغل آموزگارى پرداخت و به تعليم و تربيت جوانان