آيتى ( 1305 )
عبد المحمد آيتى ، در سال 1305 هجرى شمسى در شهر بروجرد ديده به جهان گشود . وى تحصيلات ابتدايى و دورهء متوسطه را در همان شهر در نهايت عسرت و سختى به پايان رسانيد .
آيتى براى ادامهء تحصيل ناگزير شد به كار پردازد تا هم بتواند معيشت خود را تا حدودى تأمين كند و هم ذخيرهاى فراهم سازد كه بتواند به درسش ادامه دهد . ازاينروى ، چندى در قنادى و زمانى در نجارى به كار پرداخت .
آيتى پس از چندى از مولد خود رهسپار قم شد و به تحصيل علوم دينيه پرداخت و مدت دو سال در حوزهء علميه آن شهر به تحصيل مشغول گرديد و چون از استعداد و هوش سرشارى برخوردار بود راهى تهران شد و وارد دانشكدهء معقول و منقول گرديد . سرانجام در سال 1328 با رتبهء اول در رشتهء معقول فارغ التحصيل شد و به دريافت ليسانس توفيق يافت . آنگاه به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در دبيرستانها به تدريس اشتغال ورزيد و چندى در بابل و مدتى در خرمآباد انجاموظيفه كرد .
آيتى ، شاعرى توانا و نويسندهاى محقق است و به ادبيات عرب و زبان عربى تسلط كامل دارد . آثار و تأليفات او از اين قرار است : 1 - تاريخ ادبيات زبان عربى تأليف حنا الفاخورى ، 2 - ترجمهء كامل تاريخ ابن خلدون ، 3 - تاريخ فلسفه در جهان اسلامى ، 4 - تحرير تاريخ وصاف به زبان ساده ، 5 - شرح شيرين و خسرو نظامى ، 6 - شكوه قصيده ، 7 - گزيدهء غزليات سعدى ، 8 - ترجمهء معلقات سبعه ، 9 - ترجمهء كشتى شكسته ، 10 - ترجمهء تقويم البلدان ، 11 - گزيده از نثر پارسى ، و چندين اثر ديگر .
از نظم اوست :