امام حسين ( ع ) و تفسير قرآن
امام ابا عبد اللّه الحسين ( ع ) از پيشروان علوم و معارف قرآنى و از پايهگذاران علمى و عملى معارف عاليه آن بشمار مىآيد عمل و كردار و اقدام او ، حجّت استوار و سند متين و پايهء اصلى در تفسير مىباشد او با مبارزه و مجاهده و ايثار جان و مال و زندگى خويش در راه خدا در سال 61 هجرى ، آيات جهاد و قتال و آيات ايثار مال و نفس را ، عملا تفسير و تبيين نمودند وجود مسعود او ، با قرآن و تعاليم عاليهء آن ، عجين و آميخته شده است به حدى كه نمىتوان آن دو را از همديگر جدا و منفكّ مورد مطالعه قرار داد ما در اين بخش به عنوان اداء احترام و تجليل از فداكاريها و ايثارگريهاى آن بزرگ مربّى انسانيّت و تربيتيافتهء مكتب وحى و پيشواى معصوم و راستين الهى ، چند نمونه را از متون تفاسير و منابع حديثى ، استخراج و در اختيار پژوهندهء عزيز قرار مىدهيم و اين عمل با توجه به محدوديّت سياسى و اجتماعى و با توجه به مظلوميّت و مهجوريّت آن بزرگوار ، و فضاى اختناقى كه حاكم بر فضاى معنوى آن روز ، بود كه صداى عدالتخواهى و ظلمستيزى او را در بطن خفه و نابود مىساختند در حدّ خود يك كار نو و بررسى جديدى است به اين اميد كه در بررسىهاى تكميلى محقّقان ، كاملتر و پربارتر گردد .
* امام ( ع ) و ياد قرآن
روايت شده است كه حسين بن على ( ع ) هنگامى كه سوار بر مركب مىشدند مىفرمودند : سپاس و حمد خداى را كه ما را به اسلام رهنمون گشت ، حمد و سپاس مر خدائى را كه ما را با قرآن مكرّم داشت و شكر خداى را كه با وجود پيامبر اسلام بر ما منّت و احسان نمود سپس مىگفت : حمد و سپاس مر خدائى را كه اين چارپا را به تسخير ما درآورد .
انس و آشنائى آن حضرت ، با اين كتاب عزيز آسمانى آنچنان عميق و ريشهدار بود كه شب عاشورا در آن هنگامهء هنگامهها ضمن خطبهاى كه در جمع ياران باوفا ايراد فرمود از اين كتاب عزيز با اين تعبير زيبا و خاطرهانگيز ياد نمود : « اثنى على اللّه احسن الثناء و أحمده على السرّاء و الضراء ، اللّهم انّى احمدك على ان اكرمتنا بالنبوّة و جعلت لنا اسماعا و أبصارا و أفئدة و