توابع ميانه « 1 » در سال 1324 ، پا به عرصهء حيات نهاد .
قرائت و كتابت فارسى را در زادگاه خود فراگرفت ، سپس دروس حوزوى را از محضر عالم جليل القدر مرحوم آيتاللّه شيخ واسع كاظمى تركى ، ( متوفّى 1353 ه . ق ) ، كه خود از افاضل شاگردان آخوند خراسانى بود ، آموخت . سپس به حوزهء علميّهء خراسان منتقل ، و سطوح عالى را نزد استاد آية اللّه شيخ هاشم قزوينى ، ( متوفّى 1380 ه . ق ) ، و دروس فلسفه و مباحث اعتقادى و كلامى را نزد عالم نحرير ، آية اللّه شيخ مجتبى قزوينى ( متوفّى 1386 ه . ق ) ، فراگرفت . آنگاه در درس خارج زعيم حوزهء مشهد ، آية اللّه ميرزا محمد آقازاده خراسانى ، ( متوفى 1356 ه . ق ) ، حضور پيدا نمود و همزمان مباحث معارفى را پيش استاد علّامه آية اللّه العظمى ميرزا مهدى غروى اصفهانى ، ( اعلى اللّه مقامه ) ، استفاده نمود تا در سال 1361 ، به دريافت اجازه اجتهاد و افتاء ، روايت و نقل حديث مفتخر گشت و اين اجازه از سوى آية اللّه العظمى ، سيد محمد حجّت كوهكمرى ( متوفى 1372 ه . ق ) ، مورد تأييد و تصديق قرار گرفت . مرحوم ميرزاى اصفهانى در اين اجازهنامه چنين مرقوم داشتهاند : « ايشان به رتبهء فقيهان دينشناس و مجتهدان دقيق النظر نائل آمدند .
بايد خداى سبحان را بر اين نعمت و كرامت شكر كنند ، زيراكه طالبان بسيارند ولى واصلان اندك ! و من به ايشان اجازه دادم كه از من روايت كنند ، هرچه را من اجازهء روايت و نقل آنها را دارم ، يعنى كتب دعا و حديث و تفسير و جز آنها به ويژه « صحيفه سجّاديه و نهج البلاغة و كتب چهارگانه كه مدار احكام در عصرهاى مختلف بر محور آنها دور مىزند و آنها عبارت است از كافى ، فقيه ، تهذيب و استبصار و همچنين سه كتاب اخير : وسائل ، وافى ، بحار و جز آنها از تأليفات اصحاب اماميّهء ما عموما و آنچه را كه روايت نمودهاند از ديگران در پرتو اجازهاى كه من از شيخ و استادم حجة الاسلام و نشانه خدا در بين مردم ، حضرت ميرزاى غروى نائينى ( قدّس سرّه الشريف ) ، با سندهايى كه پيوست به صاحبان مصنّفات دارند و از آنها به بيت وحى و عصمت ( ص ) ، وصل مىگردد . از فضل پروردگار متعال اميدوارم كه او را از هاديان و مروّجين علوم پيشوايان معصومين - عليهم صلوات اللّه اجمعين - قرار دهد و مرا از دعاى شايستهء خويش در حال حيات و ممات فراموش ننمايند . اين اجازهنامه را محتاجترين مردم به رحمت پروردگار ، محمد مهدى اصفهانى ، در روز 17 ربيع الاول روز عيد مبعث به سال 1363 ، نگاشت . » « 2 »
* آثار و تأليفات قرآنى او
1 . بدائع الكلام فى تفسير آيات الأحكام شامل مباحث طهارت ، صلاة به تفصيل و نيز شامل تفسير آيات شفاعت در قرآن در يك جلد ، چاپ بيروت 1400 ه . ق ، و بار ديگر چاپ قم 1402 ه . ق ، البتّه اين مجموعه درسهايى بود ، كه ايشان در مؤسّسه دار التبليغ اسلامى قم ، جهت دانشجويان دورهء عالى ، القاء مىنمودند .
2 . تفسير فاتحة الكتاب ، چاپ دار القرآن الكريم ،
هامش
( 1 ) ميانه : در جنوب شرقى آذربايجان بر سر راه تهران و تبريز واقع شده است و تا تهران 466 كيلومتر و تا تبريز 145 كيلومتر فاصله دارد ، يكى از شهرهاى تاريخى و كهن آذربايجان مىباشد و گفته شده است در سال 720 قبل از ميلاد به نام « جاننا » قرار داشته است و شايد اطلاق ميانه به علت واقع شدن بين زنجان و تبريز بوده باشد به آن كيفيت كه مؤلّف فرهنگ آنندراج گفته است در هر صورت امروز ، شهرى است با جمعيت حدود 300 تا 400 هزار نفرى با علماى بزرگوارى مثل آيات اللّه : احمدى ميانجى و شيخ محمد باقر ملكى و غيرهم .
( 2 ) كيهان فرهنگى ، سال نهم ، شماره 12 ، سال 71 .