نوشته و افزودهاند كه :
تاج الدّين محمود بن خداداد بن ابى بكر بن يوسف اشنهى از مردم اشنه ( اشنو ، اشنويه ) است و ظاهرا در سدهء هفتم هجرى در حال حيات بوده و در هرات رخ در نقاب خاك كشيده است .
رسالهء عرفانى « غاية الامكان فى دراية المكان » ( كه به عين القضاة همدانى منسوب شده بود ) از اوست اين رسالهء با مجموعهء آثار و اشعار فارسى وى به مقدمه و تصحيح و تعليق نجيب مايل هروى سال 1368 در 213 صفحه در تهران بچاپ رسيده است ( آيندهء 16 / 312 ) .
مرحوم تربيت ، ذيل « تاج الدّين اشنوى » مىنويسد : « ضياء پاشا در جلد دوم خرابات دو بيت ذيل را به نام وى نوشته :
اگر تن است بجز خستهء هواى تو نيست * اگر دل است بجز تشنهء بلاى تو نيست
ز فرق تا به قدم ذرهاى نمىبينم * كه آن از آن تو اى دوست ، يا براى تو نيست 8
دربارهء مدفن تاج الدّين اشنهى سيد اصيل الدّين عبد الله نوشته است :
« قطب المحققين زبدة الواصلين سلطان مجد الدّين ، در طريق توكل و تجريد ، يگانهء روزگار بوده و در سلك اولياء كمل معدود گشته و مقامات عجيبه و حكايات غريبه از وى مروى است . و امام فخر الدّين رازى به زيارت او پيوسته مىرفت . اما تاريخ وفاتش معلوم نشده و مدفن ايشان در اندرون شهر هرات در ميان درب خوش و درب فيروزآباد و شيخ محمود اشنوئى كه از محققان مشايخ است در پهلوى قبر وى مدفون است » 9 .
آثار تاج الدّين
علاوه بر مقدارى از آثار منظوم او كه از گزند بىامان زمان و مرور دهور سالم مانده ، دو اثر منظوم به نام و مشخصات زير باقى است :
1 - غاية الامكان فى معرفة الزمان و المكان از تاج الدّين محمود فرزند خداداد اشنهى همدانى ، كه به عين القضاة همدانى ( 492 - شهيد 525 ) 10 و نيز به شمس الدّين محمد فرزند عبد الملك ديلمى كه استاد اشنهى بوده نسبت داده شده است . ذريعة 16 : 90 - كشف الظنون