دل گفت به من شكر كن اى نامه سياه * در آخر عمر گشتى از دين آگاه
گفتم تو به اين خيال خود سخت مپيچ * لا حول و لا قوة إلّا باللّه
( مراغه ، ص 542 - 545 )
فتوحاى مراغهيى
حاجى فتوحاى مراغهيى از شاعران سدهء يازدهم هجرى قمرى و يا قبل از آنست . در كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران مجموعهيى است از سدهء 11 و نوشتهء 1063 - 1073 و در صفحه 563 - 569 آن از حاجى فتوحاى مراغهيى اشعارى درج شده است .
آغاز :
السلام اى مشرق خورشيد ربالعالمين * مرتضاى سابقين و مصطفاى لاحقين
انجام :
عالم علم لدنى خضر با آن منزلت * در محيط دانشت خود را شناور يافته
( فهرست دانشگاه ، ج 9 ، ص 1207 )
فخر مراغهاى
وى بسال 656 در بناى رصدخانهء مراغه با خواجه نصير طوسى همكارى داشته است ( تاريخ گزيده ، ص 590 ؛ مجمل فصيحى 2 / 326 ) . در نزهة المجالس دو رباعى ذيل از او نقل شده است :
آن نرگس نو شكفته ، مست از چه فتاد ؟ * و آن سنبل تازه ، گلپرست از چه فتاد ؟
ننمود سياهى سپه ، مشك خطت * بر لشكر زلف تو ، شكست از چه فتاد ؟
* *
آن عارض خوشبين ، كه سمن خوانندش * و آن خانهء پر در ، كه دهن خوانندش
در چاه بود آب و ، تو را آنچه چيست * در آب معلق ، كه ذقن خوانندش ؟
( نزهة المجالس ، ص 272 - 361 )