در دم بشنيد ، گفت بر من به دو جو * اشكم چو بديد ، گفت صد من به دو جو
جان كردم عرضه ، گفت : از اين صد خرمن * نزديك من سوخته خرمن به دو جو
( نزهة المجالس ، ص 221 ، 518 )
على بن حسكويه
على فرزند حسكويه فرزند ابراهيم ابو الحسن مراغى از مشاهير فقها و ادباى اواخر سدهء پنجم و اوايل سدهء ششم هجرى قمرى است .
مردى صوفى مشرب و نيك سيرت بود . فقه را در بغداد از شيخ ابى اسحاق ياد گرفت .
شعرشناس و لغتدان بود . وى روز دوشنبه سال 516 در مرو ، جان به جانآفرين تسليم كرد .
از اشعار اوست :
لست بآت باب ملك له * با لباب نواب و حجاب
و انما اتى المليك الذى * لا يغلق الدهر له باب
( دانشمندان آذربايجان ، ص 278 - 279 )
عماد مراغهيى
عماد الاسلام از شعراى مراغه ، معاصر حاج مهدى شكوهى بوده و تاريخ فوت او را چنين گفته است :
اديب فاضل مداح اهل بيت « شكوهى » * كه داشت طالع علوى و بود حافظ وقت
به زهد و علم و ادب عمر خويش صرف نمود * روان به خلد برين شد به سن شصت و هفت
براى سال وفاتش نوشت كلك « عماد » * ( از اين جهان بجنان مهدى شكوهى رفت )
1314 ( مواد التواريخ ، ص 414 )