ديوانش عبارت از يك مثنوى تاريخى است كه به سال 1260 ق . شروع كرده و در آن پس از حمد و ثناى ايزد يكتا و نعت حضرت رسول و . . . مسافرتهاى خود را كه در ايران و روم و هند و عراق نموده شرح داده است . . . يك قصيده و غزل تركى نيز دارد .
قطعات و قصايد و غزليات تشنه بسيار متين و مطايبات و مثنوىهاى وى شيرين و هجوهاى او نمكين است .
( فهرست كتابخانه مجلس « ابن يوسف » ، ص 244 - 245 - فرهنگ سخنوران ، )
حامد مراغهيى
ميرزا احمد نام داشت در پانزدهسالگى ترك مولد كرد مدتى در تهران بسر برد و به خدمت ميرزا محمد تقى خان سپهر مستوفى الممالك تشرف حاصل كرد ، سپس سفرى به هرات و بخارا نمود و به سال 1853 ميلادى به دهلى رسيد و پيش حكيم احسن اللّه خان طب نظرى و عملى آموخت و از آنجا به كانپور رفت و مدتى در ملازمت نواب على حسين خان جد عارف دهلوى بسر برد و با صبيهء آقا درويش اصفهانى ازدواج كرد دو فرزند به نامهاى آقا محمد تقى و آقا محمد داشت . به حضرت عارف عليشاه ارادت مىورزيد . عارف دهلوى كه از شاگردان اوست گويد :
« من از پانزدهسالگى كتب درسيه فارسى را به خدمتش مىخواندم در نثر جهانگشاى نادرى و درهء نادرى و منشآت قائم مقام را درس گرفتم و در نظم مدتى كليات اساتيد ايران را مىخواندم . . . »
« فقيرانه من زيست بارها خواستم كه عكس او را بگيرم تن در نداد ، سببش پرسيدم گفت بابا فقيرم ، در عالم فنا ذريعهء بقا نخواهم ، عمر شريفش نود و يك سال بود ، به غايت نحيف و ناتوان شده بود ، دوسه روز تب كرد و در حدود سنهء 1318 و در ماه شعبان المعظم در كانپور وفات يافت »
از غزليات اوست :
در دلم تا كرد منزل سطوت سلطان عشق * عقل را نگذاشت ديگر در درون دربان عشق