احمد « 1 » را به هم درآميخته است ؛ و در جلد پنجم ، ص 333 از او به شكل محرف « ابن الخويى » ياد كرده است .
در لغتنامهء دهخدا نيز ترجمهء او تحت دو عنوان : « ابو عبد اللّه » و « ابن الخويى » ( ! ) آمده است ( ص 307 ، ص 605 )
( دانشمندان آذربايجان ، ص 208 - 209 - ريحانة الادب ، ج 1 ، ص 434 ؛ ج 5 ، ص 333 - لغتنامهء دهخدا - تاريخ خوى آقاسى ، ص 520 - 522 )
[ حرف صاد ]
صاحب دنبلى
صاحبه سلطان دختر شهباز دنبلى از شاعرههاى روزگار فتحعلى شاه قاجار است . مؤلف خيرات حسان و پيرو آن مشير سليمى بخطا تخلص او را شهباز قيد كردهاند درحالىكه شهباز نام پدر اوست و تخلص اين بانوى سخنور همانطورىكه در « تكملهء زينة المدائح » تاليف ميرزا صادق هماى مروزى آمده « صاحب » است و دو بيت ذيل از قصيدهييست كه در مدح فتحعلى شاه سروده و در تكملهء زينة المدائح مسطور است :
خرامد چون به خلوتخانهء مغرب شه خاور * كند ظاهر شهنشاه حبش از باختر افسر
مكن نوميدش از خدمت كه « صاحب » را نمىباشد * بهجز درگاه تو اميدوارى از در ديگر
( خيرات حسان ، ج 2 ، ص 117 - 118 - زنان سخنور ، ج 1 ، ص 303 - تاريخ تذكرهها ، ج 1 ، ص 611 )
صادق خويى
حاجى محمد صادق متخلص به « صادق » در خوى متولد شد و بيست سال در ناحيهء مچهلى ( از بنادر و شهرهاى هندوستان ) به تجارت مشغول شد . طبع روانى داشت و پس از فوتش ، پسرش محمد ابراهيم ، ديوان او را جمع كرد و بسال 1317 قمرى در بمبئى به چاپ سنگى
هامش
( 1 ) - رك : دانشمندان آذربايجان ، ص 206