نامى تبريزى
برادر قوسى تبريزى سدهء دهم ه ق . است . سام ميرزا مىنويسد : قصيده بسيار گفته ، هيچكس را در شعر قبول ندارد .
از اوست :
اى خوش آن ساقى كه ما را جام بيهوشى دهد * تا ز مستى يكزمان ما را فراموشى دهد
( تحفهء سامى ، ص 254 - دانشمندان آذربايجان ، ص 370 )
نباتى تبريزى
در سدهء دهم ه ق . به نقاشى و لاژوردشويى اوقات مىگذرانيد .
از اوست :
عكس رخسار ، آن پرىرو تا در آب انداخته * از خجالت آب را در اضطراب انداخته
در مقطع غزل تخلص « نباتى » بسيار شيرين واقع شده است :
از هواى آن لب شيرين « نباتى » روز و شب * چون مگس خود را درون شهد ناب انداخته
نسخهاى از ديوانش در دار الكتب قاهره مورخ 938 هست .
( تحفه سامى ، ص 266 - صبح گلشن ، ص 503 - دانشمندان آذربايجان ، ص 370 - فهرست نسخههاى خطى ج 3 ، ص 2566 )
نثارى تبريزى
از سخنوران نامى تبريز در سدهء دهم ه ق . است . در اوايل حال سفرى به خراسان نمود و بعد از زيارت به قزوين برگشت و قريب بيست سال در آنجا اقامت گزيد . اكابر اين شهر