فلك بر وفق مرام نگرديد او به مذلت و مسكنتش تن درنداد و گردن به قلادهء منت و احسان اماثل و اقران ننهاد و با احدى از دنياداران فروتنى نكرد از روز مفارقت پيوسته در ياد دل اخلاص منزل اخلاق آن نيكوبنياد را فراموش نمىكند رزقنا اللّه فى اشرف الاماكن لقائه » ص 291 - 292 .
« طامس و ليم بيل » هم كه از معاصران او بود چنين مىنويسد :
ميرزا ابو طالب خان لندنى پسر محمد بيگ خان بود ، چون در سنهء هزار و دو صد و سيزده هجرى قمرى مطابق سنهء 1899 عيسوى از راه درياى شور به ولايت فرنگ رفته بود از آن سبب او را لندنى مىگفتند . بعد از مراجعت از آن سفر كه در سنهء 1218 هجرى قمرى اتفاق شده كتابى موسوم به « مسير طالبى فى بلاد افرنجى » در وقايع سفر فرنگ تصنيف نموده و در سنهء 1220 هجرى قمرى مسافر ملك عدم گرديد . مؤلف حسب خواهش پسر او ميرزا يوسف باقر اين دو تاريخ در وفات او گفته :
رخت سفر چو بست « ابو طالب » از جهان * هوش و حواس عالميان از دماغ رُفت
هاتف ز غيب با دلافگار ناگهان * از بهر سال فوت « دو صد باره آه » گفت « 1 »
ايضا :
برفت چون ز جهان « ميرزا ابو طالب » * دو ديده در غم مرگش به بحر اشك نشست
بگفت هاتف غيبى ز بهر تاريخش * كه بود سال وفاتش هزار و دوصد و بيست
وى ظاهرا در كلكته به رحمت ايزدى پيوسته است . مرحوم تربيت تاريخ فوت پدر او را سال 1180 ه . ق . و خود او را به خطا 1221 قيد كرده است .
آثار ابو طالب :
صاحب رياض الوفاق مىنويسد :
آن گوهر بحار دقيقهيابى در جامعيت فنون فضائل و كمالات مشهور و به استقامت فكر و جودت ذهن مسلم جمهور بود . طبعى به حكمت آشنا و زبانى به سحر بيانى گويا و در شعر و شاعرى رغبتى رسا داشت چنانكه تذكرهيى از كلام شعراى نامدار موسوم به
هامش
( 1 ) - تعميهء اين تاريخ « دلافكار » است يعنى كاف كه عدد آن بيست است و با « دو صد آه » كه هزار و دويست است جمعا 1220 مىشود .