« ملا نازكى - فكرش خالى از نازكى نيست » ( ص 115 ) .
اين تذكره بسال 1942 با تصحيح و مقدمهء صادق على دلاورى ( 16 + 132 صفحه ) در لاهور بطبع سنگى رسيده و بار ديگر بسال 1951 م با تصحيح و مقدمهء محمد حسين محوى لكهنوى ( 35 + 217 صفحه ) در مدارس با حروف بد سربى چاپ شده و نسخهها با هم اختلاف دارند . مصححان نيز در تصحيح دقتى نكرده و كارى انجام ندادهاند .
ترجمهء مؤلف
خوشگو مىنويسد : » سرخوش افضل الشعراء حضرت مخدومى محمد افضل سرخوش تخلص خلف ارشد محمد زاهدست كه در سر كار عبد اللّه خان منصب ميرسامانى داشت . بعد از واقعهء خان مرحوم چون مردم او داخل نوكران پادشاهى شدند ، هر پنج پسر محمد زاهد نيز بخانهزادگى در سر كار عالمگير پادشاه اشتهار يافتند ، و ميان - سرخوش پسر ثانى محمد زاهدست ، ولادت با سعادتش در سال هزار و پنجاه بعهد شاهجهانى در جنّت نظير كشمير بود . عبارت « افضل اهل زمانه » كه از مير معز بنا به رعايت نام خود جبرا گرفته تاريخ تولد اوست ، آنچه محمد طاهر نصرآبادى در احوال ايشان نوشته كه لاهوريست و در لاهور مىباشد ، غلط كرده ، بههرحال از آغاز شباب درد سخن دامنگير طبع بلندش بود ، بصحبت استادان اين فن رسيده ، فائدهها برداشته تا از اساتذهء روزگار گرديد ، و سررشتهء عالم معنى بدست آورده طرز ميرزا صائب را ريخته كرده ، در رسانيدن پيش مصرع كارها مىنمود ، اوائل پيش منعم حكاك شيرازى مشق مىگذرانيد ، بعد از آن به خدمت محمد على ماهر پيوست ، و از صحبت آن نشئهء فيض ازل ، سرخوش كيفيت معنى گرديد . از ياران قديم ميان ناصر على و مير معز فطرت بود ، و با ديگر استادان عصر صحبتهاى شيرين داشته و اواخر عمر بمنصب چهار بيتى و تحويلدارى اجناس صوبه مندرس سرافراز شده بدار الخلافه آمد ، و متصل جوك سعد اللّه حويلى ساخته اقامت ورزيد ، بر هر دو تختهء دروازهء خانه اين دو فقره به خط جلى نوشته بود كه اليوم نوشته مىشود : اگر بيايى در بازست ، اگر نيايى حق بىنيازست ، و بدريافت