كاهى و مقامش بين شعراى فارسىزبان نويسنده را بر آن داشت كه حال فوت او بنويسد مگر در آن تاريخ يك سال كم نوشته ، ( يعنى نهصد و هشتاد و هفت ) و اشتباه بزرگى كرده زيراكه شاعرى معاصر مانند فيضى فياضى بن مبارك در تاريخش مىگويد :
« دويم از ماه ربيع الثانى » - 988 .
فوت مولانا شيرى در سال نهصد و نود و چهار و فوت قاسم ارسلان در سال نهصد و نود و پنج در آن مندرج نشده ، بعد از آن بغتة در سال نهصد و نود و شش بار ديگر بيدار شد و واقعات مربوط سالهاى نهصد و نود و شش و هفت و هشت را مندرج ساخته ولى علاقهاش با قطعات تاريخى كه با زندگانيش توأم بود در سال نهصد و هشتاد و يك ترك گفته اما چون در سال نهصد و نود و هشت سيد على غجكى بمرد قطعه تاريخى او بنوشت . با وجود اينهمه نقائص رونوشت عليگر در مقابل رونوشت رامپور اهمتر است ، زيراكه نسخهء مؤخر الذكر در سال نهصد و هشتاد و دو بپايان رسيد ، گذشته آنكه ورود مشفقى در هندوستان در سال نهصد و هشتاد و شش در آن مندرج است اين اطلاع از هيچ مأخذ ديگر تأييد نمىشود .
4 - استنساخ نسخهء عليگر در مقابل نسخهء رامپور درستتر است ولى هر دو در آن صورت يكيست كه رونويسكننده ابدا كاف فارسى و جيم فارسى را به كار نبرده ، در نسخهء عليگر بجاى « اى » ( حرف ندا ) و « اين » ( حرف اشاره ) نوشته ، در مضامين عادى اين اهميت ندارد ولى در مادهاى تاريخى مىتوان با تاريخهاى ديگرى بهم خورد و مىشود كه عدد منظور از آن برنيايد .
5 - نسخهء كهنهتر است و ظاهرا مأخذ رامپور مىباشد زيرا در جاهايى كه در نسخهء عليكر سفيد گذاشته شد در آن نسخه هم عبارت پيدا نمىشود و اين نقل قبل از اضافههاى بعد گرفته شد . » پايان مقالهء دكتر امّ هانى
تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — صفحة 385
مساهمون: أحمد گلچين معانى
ص٣٨٥