وى با اين همه منابع مرتكب اشتباهات عجيب شده است ، از جمله اينكه بابا افضل كاشى را از مقربان درگاه سلطان محمود غزنوى دانسته است ( ص 66 ) ، ملا بنائى هروى را دو جا نوشته و او را مداح سلطان احمد ميرزا و متوفى در 928 دانسته ( ص 78 و 86 ) و حال آنكه وى مداح سلطان حسين ميرزا و سلطان يعقوب آققويونلو بوده و در قتل عام قصبهء قرشى بسال 918 بقتل رسيده است . خواجه آصفى قهستانى هروى را كه پدرش وزير سلطان ابو سعيد بوده ، آصفى شيرازى و وزير سلطان ابو سعيد نوشته و اشعارش را كه نزديك به دو هزار و پانصد بيت است چهاردههزار نوشته است ، ( ص 23 - 24 ) .
غزل مخفى رشتى را كه بدين مطلع است :
ز تاب عشق تو زانگونه دوش تن مىسوخت * كه هر نفس ز تف سينه پيرهن مىسوخت
بنام بزمى كوز ثبت كرده و مىنويسد كه « حزين اين ابيات بنام او آورده » ( ص 87 ) و حال آنكه حزين در تذكرة المعاصرين كه خاص شعراى قرن دوازدهم است ، از بزمى كوزگرجى شيرازى متوفى در 1023 ذكرى نكرده است . حق اينست كه وى اين ترجمه را از عرفات باختصار نقل كرده و مأخذ خود را مذكور نداشته است ، و تقى الدّين اوحدى نخستين كسى است كه مرتكب چنين اشتباهى شده و همين غزل را در ذيل مخفى رشتى هم ذكر كرده است ، و مؤلف شمع انجمن كه آن منبع عظيم را در دست داشته ، مطلقا از عرفات و مؤلف آن نام نبرده است .
خيالى بخارى را در حرف ( حا ) و حياتى ثبت كرده و نوشته است كه از هر سه حياتى تخلصان اشعرست ( ص 118 ) .
ميرزا سلمان حسابى نطنزى را ( سليمان اصفهانى ) نوشته و اين بيت مشهور شكيبى اصفهانى را بنام او آورده :
شبهاى هجر را گذرانديم و زندهايم * ما را به سختجانى خود اين گمان نبود
( ص 118 - 119 ) و همين بيت را بنام محمد رضاى شكيبى اصفهانى هم ثبت كرده است ( ص 219 ) .