داشت ، كلياتش اقسام نظم قريب هفتهزار بيت است ، از ديوانش اين اشعار به ترتيب رديف صورت تحرير مىپذيرد » . بعد از ذكر يكصد و پنجاه و نه بيت مىنويسد : « رحلت مير عظمت اللّه در شاهجهانآباد روز دوشنبه بيست و چهارم ذىالقعده سنهء اثنين و اربعين و مائة و الف ( 1142 ) واقع شد ، و در جوار مرقد سلطان المشايخ نظام الدّين دهلوى قدّس سرّه مدفون گرديد .
جامع اوراق در وفات او قصيدهيى انشا كرد كه هر مصراعش تاريخيست ، و مطلع و حسن مطلع بيخواست ذو قافيتين اتفاق افتاده ، پارهيى از آن قصيده بر نكتهسنجان عرض مىشود :
مىزند جوش تلاطم بازعمان الم * اشك مىريزد به روى لوح ، مژگان قلم . . . »
1142 1142 ابياتى كه ازين قصيده ذكر شده دوازده بيت است .
« سرو آزاد ، ص 315 - 325 »
خوشگو مىنويسد : « . . . شعر موحّدانه مىگفت ، چند مثنوى هم دارد ، . . .
كلياتش از قصيده و غزل و رباعى و مثنوى قريب پانزده هزار بيت است » .
« سفينهء خوشگو ، ص 173 »
ازوست :
ما غريبان را به زير خاك هم نگذاشتند * صبح محشر مىكند فرياد كز منزل برآ
* * *
صحبت ياران موزون سرو و گل از ياد برد * غيرت گلزار باشد مجلس رنگين ما
* * *