سلطان محمد رئيس قمى و رضائى كاشى و ميرزا مخدوم شريفى 990 ، فهمى كرمانى و ركن الدّين مسعود كاشى 991 ، خان احمد گيلانى و عبد الغفار كاشى و طوفى تبريزى 992 ، مير محمد باقر داماد استرآبادى متخلص به اشراق 993 ، سيد محمد نجفى و حكيم ابو طالب تبريزى 994 ، داعى انجدانى 995 ، حافظ مراد خوانسارى 996 ، مظهرى كشميرى و مير حسين سهوى تبريزى 997 ، پيامى كرمانى و سراج الدّين يعقوب آصف نجفى 998 ، عارضى قمى 1000 ، حالى تبريزى 1001 ، شانى و يولقلى بيگ انيسى و نذرى كاشى 1002 ، شرمى قزوينى 1003 ، مير مغيث محوى اسدآبادى 1005 ، مؤمن حسين يزدى 1007 ، ميرزا سيد ابو طالب كاشى و مير رفيع - الدّين حسين كاشى و ابو تراب بيگ فرقتى جوشقانى 1010 ، زلالى خوانسارى 1011 ، در سال 1010 به همدان رفته و ملا عبد الباقى شكوهى همدانى را در آنجا ملاقات كرده است .
استورى ( 1 / 803 ) در ضمن معرفى نسخههاى خلاصة الاشعار مىنويسد : « تمام اين اثر وجود دارد در يك نسخه كه در 1016 كامل شده و بخاتمهء دومى پايان مىپذيرد ( كه اين خاتمه شامل منظومههايى بدون ترجمهء حال از 60 شاعريست كه بيشتر آنان پس از تأليف كتاب ديوان خود را براى مؤلف فرستادهاند ) و يك ذيل مشروح ( شامل عقائد و افكار مؤلف دربارهء تأليف مذكور ، نگاه كنيد به بلاند صفحات 131 و 132 ) » .
بهطورىكه از مندرجات خلاصة الاشعار برمىآيد تقى الدّين بارها تأليف خود را كامل پنداشته و باز بتكميل آن پرداخته است ، و اين كار تا سال 1016 ادامه داشته است ، مثلا در احوال مختارى غزنوى گويد كه : « مدتهاى مديد در طلب ديوانى ازو در اطراف عراق گرديدم ، تا آخر الامر در شهور سنهء 989 كه خاطر فىالجمله از ترتيب اين خلاصهء دلگشا فارغ ساخته بودم ، يكى از دوستان قديم . . . از جانب هند آمد ، و تمامى ديوان وى كه قريب به چهار هزار بيت بود به جهت كمينه آورد » و بسبب اين پيشآمد منتخبات تازهيى از ديوان مختارى داخل تذكره كرده است .
تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — صفحة 541
مساهمون: أحمد گلچين معانى
ص٥٤١