طهران بسال 1334 شمسى در 282 صفحه بطبع رسيده است .
مؤلف در ضمن تراجم و پايان كتاب مآخذ و مراجع خود را مذكور داشته ، و زحمتى كشيده است تا اثرى مفيد بوجود آورد ، ولى به علت ناآشنايى به ارزش و اعتبار تذكرهها از نيل بدين مقصود بازمانده است . بخصوص كه در پارهيى موارد با اظهارنظرهاى خود اشتباهات تذكرهنويسان را دوچندان ساخته است .
از جمله اينكه در ترجمهء جهان خاتون شيرازى همسر خواجه امين الدّين جهرمى ( ص 106 ) با استناد بقطعهء معروف خواجه حافظ :
بعهد سلطنت شاه شيخ ابو اسحاق * به پنج شخص عجب ملك فارس بود آباد
عارف مشهور شيخ امين الدّين كازرونى را كه ذكرش در قطعهء مزبور آمده است بجاى امين الدّين جهرمى نديم شاه شيخ ابو اسحاق گرفته است .
مقدارى از غزلهاى ميرزا على اكبر شيداى شيرازى شاعر و تصنيفساز مشهور را با آب و تابى هرچه تمامتر بنام ايران الدولهء جنت ( ص 95 ) ثبت كرده است . و پژوهندگان مىتوانند غزلهاى مزبور را در تذكرهء مدينة الادب ( ج 2 ص 161 - 169 ) نسخهء شمارهء 4183 كتابخانهء مجلس به خط عبرت نايينى و خود شيدا ملاحظه كنند .
مقدارى از اشعار مخفى رشتى شاعر قرن يازدهم را بنام زيب النسا بيگم مخفى دختر اورنگزيب ( ص 204 ) آورده است ، و چون ديوان مخفى رشتى در هندوستان چاپ خورده تشخيص آنها كار دشوارى نخواهد بود ، بخصوص كه سبك سخن اين دو از هم جداست و شعرشناس به آسانى مىتواند آنها را تفكيك نمايد . مانند اين دو بيت :
در نهان خونم به ظاهر گرچه برگ سادهام * حال من در من نگر چون برگ سرخ اندر حناست
* * *
شمعيم و خواندهايم خط سرنوشت خويش * ما را براى سوز و گداز آفريدهاند
دو بيت ذيل را نيز كه از يك غزل حكيم حاذق گيلانى پزشك دربار شاهجهان پادشاه است ، و در عمل صالح ( ج 3 ص 417 ) و كلمات الشعراء ( ص 30 ) در ذيل