گر خرابات مغان پهلوى ميخانه نبود * اين دل غمزده را مسكن و كاشانه نبود
يا رب از چيست كه در محفل جانانهء ما * هيچكس جز من دلسوخته بيگانه نبود
گر گنهكار نبودى بجهان ، روز جزا * از خداوند جهان عفو كريمانه نبود
امتيازى كه اين تذكره نسبت بساير تذكرهها دارد اينست كه به صورتى شيرين و عبارتى دلنشين قيافه و شمايل و لباس صاحبان تراجم را هم تعريف و توصيف كرده است .
مرحوم محمد حسين شعاع شيرازى در تذكرهء شعاعيه ترجمهء حال امين خراسانى را به عين عبارت از آنجا نقل كرده و مقدمة راجع بتذكرهء مزبور چنين نگاشته است : « نام شريفش ميرزا سيد امين و اجدادش تمام زادهء آن سرزمين . وقتى خاقان هنرپرور عدلگستر شاهنشاه سعيد شهيد ناصر الدّين شاه غازى ماضى غزلى چون درّ مكنون از طبع همايون بيرون آورده ، شعراى عهد را از الطاف نامتناهى مأمور باستقبال غزل شاهى مىفرمايد .
ميرزا فرج اللّه خان شيرازى الاصل محلاتى مسكن متخلص به طرفه و ملقّب به خازن الاشعار كه از سران نويسندهء آن عصر ، بلكه نظم و نثر در هر دوره بشخصش حصرست ، بر سر اين كار مىگمارند ، تا هركسى در آن وادى گوى از ميدان برد ، و لطمهء چوگان نخورد ، به طرز خوش و طرازى دلكش رسالهيى در شمايلش برنگارد ، و پس از آن صورت اشعارش را اشعار نمايد .
امين خراسانى
ميرزا سيد امين خلف ميرزا رضا از اهالى ارض اقدس و مشهد مقدس است ، در همان بلد مدتها مشغول تحصيل علوم بود ، با علم نجوم راه آسمان مىگشود ، چهار سالست كه مسافرت اختيار كرده ، و چندى در مازندران بسر برده ، يك سال و نيم است كه در