بزرگان و سخنسرايان همدان ( شاعران ، عارفان ، عالمان ، وزيران و ساير بزرگان ) تأليف دكتر مهدى درخشان در 1341 ش
جلد اول
- مشتملست بر مقدمه ( 1 - 16 ) و دو بخش . بخش نخست بعد از اسلام تا ظهور سلسلهء صفويه در چهار فصل : فصل اول شعرا ( 17 - 119 ) ، فصل دوم عرفا ( 121 - 139 ) ، فصل سوم علما ( 140 - 169 ) ، و فصل چهارم وزرا و ساير بزرگان ( 197 - 224 ) . بخش دوم از ظهور سلسلهء صفويه تا ظهور سلسلهء قاجاريه در احوال شعرا ، عرفا ، علما ، وزرا و ساير بزرگان ، ( 225 - 358 ) با فهرست مآخذ ( 359 - 365 ) و فهرست اعلام ( 366 - 383 ) و فهرست صاحبان تراجم در آغاز ( ب - ح ) ، طبع سربى طهران ، قطع وزيرى ، بهمنماه 1341 ش .
كتاب باارزشيست و مؤلف در جمع و تدوين آن زحمت كشيده است ، بنابراين ارزش آن را هم دارد كه در پارهيى از موارد نظر انتقادى خود را ذكر كنم .
در باب بديع همدانى گويد : « شايد امين احمد رازى نيز اين مطلب را از عرفات العاشقين گرفته باشد » ( ص 46 ) .
هفت اقليم را امين احمد رازى در 1002 تأليف كرده است و عرفات را تقى اوحدى از 1022 تا 1024 در دست تأليف داشته و لذا امين احمد رازى مطلبى را از عرفات نمىتوانسته اخذ كند .
در ص 43 - 44 مستزاد مشهور ابن حسام را با وجود اين مقطع :
بر عشق من و حسن تو گر زابن حسامت * كس بيّنه خواهد
بر معجز موسى نبود دست و عصا را * حاجت بگواهى
بنام مولانا جمال الدّين همدانى ثبت كرده است .
اگرچه اين اشتباه از كاتب مونس الاحرار سر زده و اشتباه ديگر اينكه علامهء