گفتند و اينگونه لقبگذاريها اندك نيست و در شهر قم يكى از علويان را عكّه لقب دادند و فرزندان او را سادات عكّه گفتند .
عمّى :
با فتح و تشديد ميم منسوب است به عمّ به معنى انبوه مردم ، نيز برادر پدر و آن لقب مرّة ابن مالك بن حنظلة بن زيد منات است پدر تيرهاى در عرب و از اين تيره است ابو بشر احمد بن ابراهيم ابن معلى بن اسد عمّى در شمار اديبان و مورّخان اماميّه و صاحب كتاب التاريخ الكبير و كتاب التاريخ الصغير و كتاب مناقب على و كتاب اخبار الزنج و كتاب الفرق و كتاب اخبار السيّد الحميرى و كتاب عجائب العالم و عمّى با كسر اوّل و تشديد ميم منسوب است به عمّ و آن نام قريهاى است ميان حلب و انطاكيه و از اين قريه است بشر بن علىّ عمّى انطاكى در شمار محدّثان .
عميثل :
بر وزن غضنفر به معنى سرور بزرگوار ، نيز شير ، نيز كسى كه به ناز خرامد و دامان به زمين كشد و ابو العميثل كنيت عبد اللّه بن خليد رازى است در شمار شاعران و اديبان و مؤدّب فرزندان عبد اللّه بن طاهر و صاحب كتاب معانى الشعر و كتاب الابيات السائرة و غير اينها .
ابو العميثل نخست به طاهر پيوست و سپس به عبد اللّه بن طاهر و در يكى از روزها كه بر عبد اللّه درآمد دست او را بوسيد عبد اللّه به طيبت گفت :
« زبرى موى شاربت دستم را خراشيد » . ابو العميثل گفت : « خار قنفذ پنجهء شير را نخراشد » . عبد اللّه سخنش را بسيار پسنديد و او را جايزتى داد و هم روزى خواست بر عبد اللّه درآيد دربان مانع شد ابو العميثل گفت :
ساترك هذا البيت ما دام اذنه * على ما ارى حتّى يخف قليلا
إذا لم اجد يوما إلى الاذن سلما * وجدت إلى ترك اللقاء سبيلا
عبد اللّه بشنيد و دربان را گفت : « در هيچ حالى از درآمدنش مانع نشو » . و ابو العميثل در سال 240 درگذشت .
عميدى :
با فتح اوّل و كسر دوّم در مورد عميد الدّين سيد عبد المطّلب بن السيّد مجد الدّين ابى الفوارس محمّد بن ابى الحسن على در شمار اعلام فقيهان و اديبان اماميّه و صاحب كتاب منية اللبيب فى شرح التهذيب و كتاب كنز الفوائد فى شرح مشكلات القواعد و كتاب تبصرة الطالبين فى شرح نهج المسترشدين و غير اينها و متوفّى 754 منسوب است به لقب خود او . اينگونه نسبتها اندك نيست و امّا در مورد صاحب دو ترجمت ذيل منسوب است به نيايشان اوّل : ركن الدّين ابو حامد محمّد بن محمّد بن محمّد عميدى حنفى سمرقندى در شمار پيشوايان فنّ خلاف و نخستين كسى كه در آن فنّ ، كتاب مستقلّ پرداخت و پيشينيان آن را با فنون ديگر آميختند و نام آن كتاب را الارشاد نهاد و جمعى از افاضل بر آن شرحها نوشتند و كتاب النفائس و اين كتاب را شمس الدّين خوئى مختصر كرد و آن را عرائس النفائس ناميد و ركن الدّين عميدى در سال 615 درگذشت . دوّم : ابو سعد محمّد بن احمد بن محمّد عميدى متولّى ديوان انشاى مصر در شمار كاتبان و اديبان و صاحب كتاب تنقيح البلاغة و كتاب الارشاد إلى حل المنظوم و الهداية إلى نظم المنثور و كتاب انتزاعات القرآن و كتاب العروض و كتاب القوافى و از نظم اوست :