لحية الزّبل :
لحيه بر وزن رشته به معنى ريش و زبل بر وزن سدر به معنى سرگين و لحية الزبل لقب ابو عثمان سعيد بن عثمان بن سعيد بن محمّد بربرى اندلسى است در شمار اديبان و نحويان و فقيهان و محدّثان و متوفّى 400 و از اوست : كتابى در ردّ بر صاعد لغوى و ابو البركات شرف الدّين آن را روايت كرده است و شايد ازاينجهت كه در زنخ موى كمى داشته همچون گياهى كه بر مزبله و سرگين رويد ، او را لحية الزبل گفتند .
لخمى :
منسوب است به لخم بر وزن سهم و آن نام پدر قبيلهاى است به نام لخم بن عدىّ بن حرث بن مرّة بن اود و بعضى گويند : « نام لخم ، مالك بود » . و از اين قبيله است ابو البركات شرف الدّين مبارك بن ابى الفتح احمد بن مبارك لخمى و در مستوفى بيايد .
و موفّق الدّين ابو القاسم عيسى بن عبد العزيز بن عيسى لخمى اسكندرانى در طبقهء محدّثان و نحويان و مقرئان و بيش از هزار و پانصد شيخ ديد و تصانيفى پرداخت ، از جمله : كتاب الامنيّة فى علم العربيّة و كتاب الافهام فى اقسام الاستفهام و كتاب الرقائق و الحقائق و كتاب الاسفار فى فضيلة الاشعار و كتاب نهاية الاختصار فى مذاهب الامصار و كتاب جامع الحفّاظ فى اختلاف القراء فى الالفاظ و غير اينها و در سال 550 متولّد گرديد وفاتش به نظر نرسيد و ابو القاسم سليمان بن احمد بن ايّوب ابن مطير لخمى طبرانى در طبقهء حفّاظ حديث و در طبرانى گذشت و ابو الحسن علىّ بن مفضل لخمى در شمار فقيهان مالكى و از حفّاظ مشهور و متوفّى 611 .
لدّى :
با تشديد دال منسوب است به لدّ بر وزن بدّ عربى به معنى چاره و آن قريهاى است نزديك بيت المقدّس و از آن قريه است ابو يعقوب بن سيّار لدّى در شمار محدّثان و متوفّى 360 .
لذكه :
در لغده بيايد .
لرقى :
منسوب است به لرقه وزان غرفه و آن نام حصارى است در غربى شهر مرسيه در اندلس و ازآنجاست ابو القاسم خلف بن هاشم لرقى در شمار محدّثان .
لرّه :
وزان فضّه و در ذيل ترجمت كه لرّه و يا لزّه است سخن كنم و ابو عمرو بندار بن عبد الحميد كرخى اصفهانى معروف به ابن لرّه است از متقدّمان علماى نحو و شاگرد ابو عبيد قاسم ابن سلام و استاد ابن كيسان و در حافظهء او گويند كه هفتصد قصيده حفظ داشت كه مطلع آن بانت سعاد بود و يكى از آن قصايد قصيدهء كعب بن زهير است در مدح پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بدين مطلع :
بانت سعاد و قلبى اليوم مبتول * متيم اثرها لم يفد مكبول
ابو محمّد خشّاب گفت : « در قصايدى كه مصدر به بيت بانت سعاد است بحث و تنقيب كردم و بر بيشتر از شصت قصيده وقوف نيافتم » . و ابو العبّاس اموى گفت : « بندار بن لرّه اصفهانى بيشتر از هركس در عصر خود شعر در حفظ داشت و خود او هشتاد قصيده از حفظ براى من خواند كه اوّل آن بانت سعاد بود » .
ابن لرّه معاصر متوكّل عبّاسى بود و با او داستانها دارد و چندين كتاب پرداخت ، از جمله : كتاب معانى الشعر و كتاب جامع اللغة و امّا ضبط لرّه با راى