امير المؤمنين عليه السّلام و كتاب الفطرة و كتاب المعرفة .
و نيز لقب محمّد بن خلف بن مرهب طاطرى است كه مؤلّف كتاب مقتضب الاثر فى النصّ على الائمّة الاثنى عشر حديثى از او نقل كرده است . « 1 »
طاقى :
منسوب است به طاق المحامل از كوىهاى كوفه و ابو جعفر محمّد بن علىّ بن نعمان طاقى كه در احول گذشت بدان منسوب است . و نيز منسوب است به باب الطاق بغداد و محمّد بن عمر ابن محمّد بن حميد طاقى بغدادى در شمار محدّثان و متوفّى 384 به آن منسوب است .
طالش :
بر وزن بالش معرّب تالش است و آن نام طايفهاى است در گيلان و از آن طايفه است اياز طالش فرزند ابراهيم از بزرگان طايفهء تالش در شمار عارفان و شاعران و از نظم اوست :
نبود عجب اگر دل بىخود كشد فغان را * با يار هجر جانان كو طاقت آسمان را
بىنام و بىنشان شو تا زو نشان بيابى * كس با نشان نيابد آن يار بىنشان را
طالقانى : منسوب است به طالقان و آن نام بلوكيست كوهستانى در قسمت غربى قزوين و ازآنجاست اسماعيل بن عبّاد طالقانى وزير دانشمند شهير كه در صاحب گذشت . و نيز احمد بن محمّد ابن حمزهء طالقانى در شمار علماى اماميّه و صاحب كتاب روضة المتهجّد و نزهة المتعبد . و نيز حيدر
ابن شعيب طالقانى در شمار محدّثان خاصّه و از مشايخ تلّعكبرى . « 2 »
طاوسى :
منسوب است به طاوس بن كيسان از اعلام تابعان و منسوب به اوست ركن الدوله ابو الفضل عراقى بن محمّد بن عراقى قزوينى طاوسى در شمار اعلام دانشمندان و متبحّر در علم خلاف و هم در آن علم سه كتاب مبسوط و متوسّط و مختصر پرداخت و در سال 600 درگذشت . « 3 »
طاهرى :
منسوب است به طاهر بن حسين امير سپاه مأمون و ملقّب به ذو اليمينين و محمّد
هامش
( 1 ) - طاطرى : ابن نديم مىنويسد طاطرى از متكلّمين شيعه است و كتاب الامامة از اوست . نوبختى در فرق الشيعة از كتابى نام مىبرد به نام كتاب الرّد على الطاطرى فى الامامة ( الفهرست / ابن نديم : 226 ) .
( 2 ) - طالقانى : از خاندانهاى قديم ايرانى در نجفاند و جدّ ايشان سيّد حسن معروف به مير حكيم پسر سيّد عبد الحسين كه از شاگردان مجلسى در اصفهان و ابن الوندى در كاظمين بوده است . در تاريخ حزين و مرآة الاحوال شرح زندگانى اين خاندان و فرزندان او را آورده است . از فرزندان اين مرد ، دانشمندانى در قرن سيزدهم در نجف سكونت داشتهاند مانند : سيّد احمد ابن الحسين بن الحسن مير حكيم كه ترجمهء احوالش در كرام البررة آمده و سيّد باقر بن رضا بن احمد بن حسين بن حسن مير حكيم و سيّد جعفر بن علىّ بن حسين بن حسن مير حكيم و سيّد جواد بن محمّد بن علىّ بن حسن مير حكيم و سيّد حسن بن محمّد بن علىّ بن حسن مير حكيم كه ترجمهء احوالشان در همان كتاب ذكر شده است ( لغتنامه / دهخدا : 32 / 56 ) .
و نيز ابو عبد اللّه سيّدى طالقانى از طالقان رى مردى از كبّار مشايخ و بزرگان علم حديث بود و متوفّى 310 ( الأنساب / سمعانى : 4 / 31 ) .
( 3 ) - و نيز طاوسى شمس الدّين ايّوب در شمار شاعران و معاصر علاء الدّين محمّد بن جلال الدّين حسن بن محمّد بن حسن بن محمّد بن بزرگ اميد هفتمين پادشاه اسماعيليان ايران بود كه از سال 483 تا 654 يعنى صد و بيست و يك سال فرمانروايى كردند و طاوسى مرثيت علاء الدّين را گفته است ( لغتنامه / دهخدا : 32 / 69 ) .