دولت آل حمدان كه بر پايهء تشيّع استوار بود و ملكشان رونق داشت به شهر حلب رفت و در آنجا زيستن گرفت و در سال 588 درگذشت و در دامنهء كوه جوشن مدفون گرديد .
سرىّ :
با ياى مشدّد بر وزن غنىّ به معنى نهر كوچك از اعلام است و نام سرىّ بن عبد اللّه سلمى در شمار محدّثان خاصّه و نام ابو الحسن سرىّ ابن مغلس سقطى و در سقطى بيايد .
سريج :
بر وزن زبير مصغّر سرج از اعلام است و نام سريج آهنگر كه شمشير سريجى منسوب به اوست و نام ابو الحارث سريج بن يونس مروزى در شمار فقيهان و مقرئان و محدّثان و صاحب كتاب التفسير و كتاب الناسخ و المنسوخ و كتاب القراءات و كتاب السنن در فقه و ابن سريج كنيت مشهور ابو العبّاس احمد بن عمر بن سريج شيرازى است از اعاظم فقيهان شافعى و رئيس مطلق شافعيان در عصرش و كسى است كه فقه شافعى را ميان مردم آفاق بپراكند و موازين استدلال فقه شافعى را مستقيم كرد و ازاينروى او را شافعى دوّم گفتند و از اين روى كه بسيار سريع الانتقال بود او را باز اشهب لقب دادند و در سال 306 در بغداد از دنيا رفت . ابن نديم در فهرست نوشت كه : « ميان ابن سريج و محمّد بن داود مناظرات بود » . و از ابن سريج است كتاب الرد على محمّد بن الحسن و كتاب الرد على عيسى ابن ابان و كتاب التقريب بين المزنى و الشافعى و كتاب جواب القاشانى و كتاب مختصر فى الفقه .
سريح :
بر وزن زبير مصغّر سرح به معنى چريدن و چرانيدن ، نيز هر درختى بلند ، نيز هر درختى كه خار ندارد از اعلام است و ابن سريح كنيت مشهور ابو الحسين اسحاق بن يحيى ابن سريح است در شمار اديبان و كاتبان و صاحب كتاب الخراج و كتاب علم المؤامرات بالحضرة و كتاب تحويل سنى المواليد و كتاب جمل التاريخ و در سال 300 از مادر زاد و سال وفاتش به نظر نرسيد .
سعاد :
بر وزن گشاد از اعلام زنان است و نام زنى از معاشيق عرب كه در صدر قصايد افتاده است از جمله : قصيدهء كعب بن زهير در ستايش پيغمبر صلى اللّه عليه و آله :
بانت سعاد و قلبى اليوم مبتول * متيم اثرها لم يفد مكبول
گويند : « بندار اصفهانى نهصد قصيده از اشعار عرب حفظ داشت كه مطلع آن بانت سعاد بود و بعضى قصائدى كه مطلع آنها بانت سعاد است تتبّع كرده و از يازده قصيده نگذشته است » . و سعّاد با فتح و تشديد نام سعّاد بن سليمان كوفى است در شمار محدّثان خاصّه .
سعد الرابيه :
سعد بر وزن مرد و رابيه بر وزن باديه به معنى زمين بلند و سعد الرابيه لقب سعد ابن شدّاد كوفى است در شمار نحويان و شاگرد ابو الاسود دئلى و ازاينروى كه در رابيه ( زمين بلند ) نشست و نحو را درس داد او را سعد الرابيه گفتند و طبعى بذلهگو و دهانى گرم داشت و سخنان شيرين گفت ، از جمله : تيرهء بنو راسب و تيرهء بنو طفاوه بر زياد بن ابيه براى تهنيت مولود او در آمدند ، سعد الرابيه گفت : « اميرا ! برگو اين مولود را در آب فروبرند اگر به ته آب نشست از تيرهء راسب است و اگر مانند كف ، روى آب افتاد